Μια κρύπτη και ένα περίεργα φυλασσόμενο μυστικό

 

Μια κρύπτη ένα μυστικό και πόσα ακόμη;

Φωτογραφία από την ανακάλυψη της κρύπτης από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβύτερου Θεολόγου Σερενίδη Γρηγορίου, Η Κρύπτη του Μακεδονικού Αγώνα (Ξενάγηση), Θεσσαλονίκη 2005.

Ο επισκέπτης σήμερα στην πόλη της Θεσσαλονίκης μπορεί να επισκεφτεί το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα που βρίσκεται δίπλα στο μητροπολιτικό ναό του Γρηγορίου Παλαμά, στην οδό Προξένου Κορομηλά 23. Ένα κτήριο που κατά την περίοδο 1904-1908 ήταν το ελληνικό προξενείο της Θεσσαλονίκης και επιτελικό κέντρο του Μακεδονικού Αγώνα με επικεφαλής τότε τον γενικό πρόξενο Λάμπρο Κορομηλά. Όταν το 1912-1913 με τους Βαλκανικούς Πολέμους η Μακεδονία απελευθερώθηκε έπαυσε και η υπηρεσία του προξενείου και το κτήριο δόθηκε σε δημόσια χρήση.

Ιστορικά, όπως τώρα γνωρίζουμε, την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα οι αγωνιστές Μακεδονομάχοι εισερχόντανε στην κρύπτη μέσω μιας καταπακτής που βρισκότανε μέσα στο Ιερό του ναού. Έτσι επιτυγχανόταν η μυστικότητα των συναντήσεων των Μακεδονομάχων με το προσωπικό του Ελληνικού Προξενείου που στην ουσία ήτανε επιτελείο του Μακεδονικού Αγώνα απαρτιζόμενο από Έλληνες αξιωματικούς.

Ο σεισμός του 1978 ήτανε αυτός που αποκάλυψε το μυστικό που είχε παραμείνει επτασφράγιστο μυστικό από το 1912 αμέσως μετα την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. Σήμερα έχει διανοιχθεί μια νέα είσοδος στην κρύπτη αυτή η οποία έχει γίνει ένας επισκέψιμος μουσειακός χώρος.

Το ερώτημα που σπάνια τίθεται είναι: γιατί δεν αποκαλύφθηκε η κρύπτη το 1912 αμέσως μετα την απελευθέρωση και γιατί παρέμεινε μυστική μέχρι το 1978; 

Ένα δεύτερο ερώτημα είναι: πόσες τέτοιες μυστικές κρύπτες υπάρχουν ακόμη άγνωστες σε εμάς σήμερα;

Τελικό ερώτημα και δύσκολα να απαντηθεί είναι : πόση αλήθεια μπορεί να κρύβει ένα ξεχασμένο σημειωματάριο από την εποχή του Μακεδονικού αγώνα που αναφέρει σε κρυπτογραφική γλώσσα ικανό αριθμό τέτοιων κρυπτών;

Επίκληση φυλακτών και ξόρκια στην Βαλκανική χερσόνησο στην διάρκεια των αιώνων.

Στην Πιερία και στη περιοχή του βράχου της βασίλισσας μέχρι και σήμερα, υπάρχει εκτός από την λαογραφική αναφορά, κρυμμένη και η απόδειξη από τον κατάδεσμο που έκανε η Ολυμπιάδα στον κρυφό τάφο που ετοίμαζε για τον γιο της τον Μέγα Αλέξανδρο.

Σε όλες τις παραδόσεις (Ελληνική, Κυριλλική, Εβραϊκή κλπ), υπάρχουνε κείμενα που λειτουργούσανε ως "γραπτός φρουρός". Έτσι στην παράδοση της θεμελίωσης συναντάμε συχνά ειδικά μέσα σε πολλά παλαιά σπίτια, στα θεμέλια τους ή και μέσα στα τοιχώματα τους, περίεργα κείμενα γραμμένα σε διάφορες γλώσσες. Η τοποθέτηση τέτοιων κειμένων στα θεμέλια των σπιτιών είχε ως σκοπό:

Προστασία και την αποτροπή του «κακού ματιού», των βασκανιών ή κακόβουλων πνευμάτων. Να εξασφαλίσει την ευημερία και να φέρει τύχη και γαλήνη για τους ενοίκους. Ήτανε αυτό που οι οι απλοί άνθρωποι έλεγαν να δέσει το σπίτι ώστε να είναι γερό.

Ένα έθιμο και μια πρακτική που επιβιώνει από την αρχαιότητα και τους κατάδεσμους. Αν και χρησιμοποιούνταν κείμενα από βιβλία μαγείας, όπως είναι είναι η Κλείδα του Σολομώντα, στην ελληνική λαϊκή παράδοση αυτά θεωρούνταν αναγκαία για την προστασία από τους δαίμονες. Αυτού του είδους τα ευρήματα στα θεμέλια των σπιτιών δείχνουν ότι, η πνευματική θωράκιση του σπιτιού απαιτούσε έναν συνδυασμό χριστιανικής πίστης και αρχαίων συμβολισμών. Ακόμη και μετά τον εκχριστιανισμό, οι άνθρωποι συνέχιζαν να χρησιμοποιούν μαζί με χριστιανικές προσευχές αυτά τα χειρόγραφα κείμενα που περιείχαν ειδωλολατρικά στοιχεία δίπλα-δίπλα με προσευχές και μαγικές επικλήσεις.

• Τέτοια κείμενα (ως φυλαχτά).τα βρίσκουμε γραμμένα πάνω σε:

• πέτρες, ξύλα ή μέταλλο σε σκληρό ξύλο ή ακόμη και σε φύλλα από φλοιό σημύδας.

    ελληνικό ξόρκι

Σε αυτό το κείμενο της εικόνας που παρατίθεται εδώ, χωρίς παλαιογραφική μελέτη, διακρίνονται τα εξής:

Η σουλτανική περιουσία και ο θησαυρός του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Πρωτοσέλιδο για τη φυλάκιση του Αβδούλ Χαμίτ στη Βίλα Αλλατίνη της Θεσσαλονίκης

Με την ευκαιρία των εορτασμών για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της πόλης της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς τον Οκτώβριο του 1912, παραθέτω αυτές τις σκέψεις και τα ερωτήματα που, κατά τη δική μου άποψη, έχουν σχέση και με τον θησαυρό των Μακεδόνων βασιλέων και συγκεκριμένα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έναν θησαυρό που αναζητήθηκε από δύο αυτοκρατορίες και τις ελληνικές κυβερνήσεις του 19ου και 20ού αιώνα, αλλά και διαχρονικά, μέχρι τις ημέρες μας, από αμέτρητους χρυσοθήρες και θησαυροκυνηγούς...

Την άνοιξη του 1909 οι Νεότουρκοι καταφέρνουν, με τον Κεμάλ Ατατούρκ, που από το 1907 υπηρετούσε στο Τρίτο Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη, να ανατρέψουν τον Σουλτάνο και να αναλάβουν την εξουσία. Αμέσως μετά, στις 14 Απριλίου, με ισχυρή στρατιωτική συνοδεία, μεταφέρουν τον Σουλτάνο ως αιχμάλωτο πλέον, μαζί με την οικογένειά του και τους υπηρέτες του, σιδηροδρομικώς από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο έκπτωτος Σουλτάνος θα παραμείνει φυλακισμένος σε κατ’ οίκον περιορισμό στην έπαυλη Αλλατίνη (σημερινό κτίριο όπου στεγάζεται η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας). Θα παραμείνει έγκλειστος έως το 1912, λίγο πριν την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ελληνικό στρατό.

Από εδώ και πέρα ανοίγεται μια νέα υπόθεση

Χαρακτήρας Μεγάλου Αλεξάνδρου: έπαινος και κολακεία

*Το Χάμσα του Ινδού ποιητή Αμίρ Χουσρόη περιλαμβάνει μια ενότητα για τον φιλόσοφο-βασιλιά Μέγα Αλέξανδρο,

Από το σκεπτικό της συγγραφής του ιστορικού μυθιστορήματος, «Το θησαυροφυλάκιο με το σκήπτρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Εδώ γράφονται μερικές σκέψεις και αναλύεται η αδυναμία του χαρακτήρα του την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι Χαλδαίοι ιερείς για να μην χάσουν τα προνόμια τους στην διακυβέρνηση της Βαβυλώνας.

Ο Αρριανός, γράφει για τον Μ. Αλέξανδρο όσο αφορά τον χαρακτήρα του: «[7.28.2] Ήταν πολύ εγκρατής στις σωματικές ηδονές, ενώ από τις πνευματικές δεχόταν άπληστα μονάχα τους επαίνους».[1]

Ο προσωπικός θησαυρός του Μ. Αλεξάνδρου: Από την Ισσό στα Εκβάτανα.

 Αχαιμενιδικός χρυσός ρυτός σε μορφή λέοντος (5ος αι. π.Χ.). Πηγή: The Metropolitan Museum of Art, New York (Open Access).

 

(Το συγκεκριμένο αντικείμενο είναι φτιαγμένο από καθαρό χρυσό και διαθέτει εκπληκτική λεπτομέρεια, όπως 40 σειρές από λεπτότατο στριφτό σύρμα στο πάνω μέρος του, κάτι που δείχνει τον αμύθητο πλούτο που αντίκρισε ο  Μέγας Αλέξανδρος. Μέρος αυτών των λαφύρων,  σύμφωνα με την ερευνά μου όπως αυτή την παρουσιάζω ως ένα τεκμηριωμένο ιστορικό μυθιστόρημα :Το Θησαυροφυλάκιο με το Σκήπτρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατέληξε στην Ελλάδα)

Αν παρακολουθήσουμε τις ιστορήσεις των αρχαίων συγγραφέων, βρίσκουμε πολλές αναφορές για τα λάφυρα και τα αντικείμενα που συγκέντρωνε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Πέρα από αυτά, φανταζόμαστε ένα μεγάλο πλήθος άλλων που σίγουρα δεν έχουν μνημονευτεί. Επιπλέον, γνωρίζουμε για τα βιβλία και τις επιστολές που αποτελούσαν το προσωπικό του αρχείο, ειδικά την αλληλογραφία με τη μητέρα του, την Ολυμπιάδα. Για κάποια από αυτά τα κειμήλια δεν υπάρχει καμία καταγραφή, ούτε καν για την τύχη τους.