Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026

Did Alexander the Great’s Body Ever Really Disappear?

 


Caracalla and the Mystery of the Sema (215 AD)

The search for the tomb of Alexander the Great often focuses on where it was, but perhaps the more important question is when the embalmed body disappeared. According to ancient sources, the last confirmed contact with the body occurred in 215 AD by Caracalla, an event closely tied to the body’s disappearance from history.


Caracalla’s Alexander Cult

Marcus Aurelius Antoninus Caracalla ruled Rome from 198–217 AD and was deeply obsessed with Alexander the Great. His “Alexander worship” was more than admiration—it was a political and spiritual strategy, leading him to:

  • Reorganize the Roman army after the Macedonian phalanx.

  • Create a special division of 16,000 men, the “Phalanx of Alexander,” equipped with sarissas, linen helmets, and armor, reviving 4th century BC warfare techniques.[1][2]

Formed in 214 AD and formally integrated into the Roman legions by 221 AD, this phalanx reflects not only military strategy but also Caracalla’s belief that he was the incarnation of Alexander.


The Journey to Egypt and the Visit to the Sema

Caracalla’s visit to Alexandria in 215 AD marked a turning point. According to Herodian and Cassius Dio, he:

  1. Paid homage to Alexander the Great’s body at the “Sema,” removing personal items for ritual purposes.

  2. Completed a concealment process that had begun under the reign of Septimius Severus, safeguarding the body from public view.[3]

The Case of Serenus Sammonicus

The concealment had immediate consequences for Serenus Sammonicus. He was condemned and executed in 212 AD for violating orders given by both Caracalla and his father, Septimius Severus, since 199 AD regarding access to the crypt under the Serapeum where Alexander’s body had been placed.

This action demonstrates the significance Caracalla attributed to the sanctity of Alexander’s remains and the rituals for their secure preservation.[4] Immediately afterward, a massacre of several Alexandrians followed.[5]


Historical Gap and Open Questions

After 215 AD, references to the body vanish. The decline of the Sema during the 4th century[6] leaves only monumental traces. From that moment on, no historian confirms contact with the body.

Could the disappearance of Alexander’s body be directly linked to Caracalla’s ideological and strategic actions?

While not proof, this historical hypothesis inspires further investigation and has fueled fictional accounts, including my novel The Invisible Tomb.[7]


Conclusion

The last confirmed contact with Alexander the Great’s body was in 215 AD, during Caracalla’s visit. After that, the sources fall silent.

History does not offer certainties, only a mystery linking:

  • An emperor obsessed with Alexander

  • Military and political strategy

  • An archaeological and historiographical gap

And the question remains: Where did the body go? Or was the crucial issue when it vanished?


References

  1. Herodian, History of the Roman Empire, Book IV.

  2. Cassius Dio, Roman History, Book LXXIX.

  3. Philo of Alexandria, Legatio ad Gaium, c. 40–41.

  4. Historia Augusta, Life of Caracalla, 17–18.

  5. Historia Augusta, Life of Caracalla, 19.

  6. Lane Fox, Robin, Alexander the Great, Penguin Books, 2004, pp. 795–800.

  7. Prokopis, Ioannis, The Invisible Tomb, Amazon Kindle, 2025.


Engagement & Teaser:
The mystery continues… In the next article, we will examine possible routes of Alexander’s body after the Sema and the role of Macedonia in its historical fate.

Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026

Welcome | The Mystery of Alexander’s Tomb: A Field Researcher’s Perspective

 


Θέση τελικού τάφου Μεγάλου Αλεξάνδρου
Θέση Τάφου
χώρος τελετής ταφής  Μεγάλου Αλεξάνδρου
Θέση Τελετής






Welcome to my research archive. My name is Ioannis Prokopis, a retired Lieutenant General of the Hellenic Army. For years, I have dedicated my life to solving one of history's greatest mysteries: the location of the Unmarked Tomb of Alexander the Great.
This blog serves as a digital repository for the evidence I have gathered—not just from books, but from the ground itself. My approach is unique because it combines:
  • Military Terrain Analysis: As a tactical officer, I analyze the logistics and the landscape involved in the relocation of Alexander's remains.
  • Oral Traditions & Folklore: I have traveled to remote locations in Macedonia and beyond, recording "living memories" from local communities that have been passed down for generations.
  • Archaeological Evidence: Correlating forgotten sites with historical texts and topographical data.
How to navigate this research:
If you are interested in my specific findings regarding the burial site, please explore the section:
👉 Label: θεωρία Τάφου / Tomb Theory
My work is also presented in a narrative form in my historical novels. My latest book, "Adilos Tafos: The Unmarked Tomb of Alexander the Great", is available in English on Amazon Kindle: 
I invite you to look at the evidence, the maps, and the photographs. History is a puzzle, and sometimes the most important pieces are found where no one else is looking.
Feel free to contact me or leave a comment on my posts.








Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026

Ο Θρύλος της σκιώδης στρατιάς του Μεγάλου Αλεξάνδρου


 Θρύλοι από την λαϊκή παράδοση που λήφθηκαν και αυτοί υπόψη για την συγγραφή του βιβλίου Άδηλος Τάφος και αφορούν την Μακεδονική φάλαγγα του Αλεξάνδρου την οποία συγκρότησε ο αυτοκράτορας Καρακάλλας για την μεταφορά της σορού του Μεγάλού Αλέξανδρου στην Πιερία.

Για χρόνια, η αναζήτηση της αλήθειας για την τελική κατοικία του Μεγάλου Αλεξάνδρου με οδήγησε στην μελέτη πέρα από τα καθιερωμένα ιστορικά εγχειρίδια. Βασισμένος σε αρχαίες πηγές (Δίων Κάσσιος, Ηρωδιανός κλπ), σε απόκρυφες αναφορές λογίων όπως ο Σερήνος Σαμμονικός, αλλά κυρίως στην εξαντλητική έρευνα πεδίου στην Πιερική γη, συνέθεσα το παζλ μιας «ιερής κλοπής και μυστικής τελετής» που άλλαξε τον χάρτη της ιστορίας. Αναζητώντας στοιχεία που να εδραιώνουν την θεωρία μου περί της θέσης του τελικού τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως αυτή παρουσιάζεται στο βιβλίο μου Άδηλος τάφος οι πολλές λαογραφικές λεπτομέρειες όπως μερικές που αναφέρονται εδώ συνθέτουν μια νέα οπτική γωνία της ιστορικής αλήθειας που αποκρύφτηκε και χάθηκε. Μερικές από αυτές τις άγνωστες στο σύνολο λαογραφικές λεπτομέρειες όπως παρακάτω:
Ο Γάλλος αρχαιολόγος Léon Heuzey που ανακάλυψε τον τάφο στον Κορινό (1855) και σημείωνε ότι οι ντόπιοι φοβούνταν να πλησιάσουν ορισμένα σημεία τη νύχτα, μιλώντας για «φαντάσματα στρατιωτών».
Τοπικά Χρονικά: Σε παλιές καταγραφές της Κατερίνης, αναφέρεται ο όρος «Στρατιά των Σκιών». Λέγεται ότι εμφανίζονταν όταν η σελήνη ήταν σε συγκεκριμένη φάση, ακολουθώντας την κοίτη του ποταμού προς τα Στενά της Πέτρας. Έπεται συνέχεια στο οδοιπορικό μιας και από μόνο του αποτελεί μια πρόσκληση σε όσους αναζητούν την αλήθεια με τα δικά τους μάτια, μακριά από σκοπιμότητες και «γνωριμίες».
Η Μακεδονική φάλαγγα του Αλεξάνδρου την οποία συγκρότησε ο αυτοκράτορας Καρακάλλας για την μεταφορά της σορού του Μεγάλού Αλέξανδρου

"Σημείωση: Η παρούσα εικονογραφία δημιουργήθηκε με τη βοήθεια μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης "

Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου 2026

Πόση αλήθεια μπορεί να υπάρχει άραγε στις αφηγήσεις των Θησαυροκυνηγών;

 Απόσπασμα από ένα ανέκδοτο μυθιστόρημα μου, μέσα από τις διηγήσεις και την αναφορά σε έγγραφα που κατά καιρούς όπως διατεινότανε είχε καταθέσει στις αρμόδιες υπηρεσίες, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας:

Μνημειώδης πόρτα πάνω από χάσμα. Μπορεί να είναι το μυστικό μουσείο του Μεγάλου Αλεξάνδρου


Στην συνέχεια και χωρίς απρόοπτα προχωρήσανε μέχρι το τέλος της μεγάλης αίθουσας όπου ένα μεγάλο βάραθρο πλάτους πέντε ή έξη μέτρων έχασκε μπροστά στον ανατολικό τοίχο. Μπροστά σε αυτό τον τοίχο και απέναντι τους, έστεκε εφαπτομένη μια μεγάλη δίφυλλη χάλκινη πόρτα με κύριο χαρακτηριστικό της τα υπερμεγέθη περιμετρικά καρφιά. Όπως παρατήρησε στο φως της λάμπας αυτή δεν έφερε κανένα πόμολο η κάποιο σημείο πιασίματος τέτοιο που να μπορεί κάποιος να την ανοίξει. Επιπλέον η κατασκευή της ήταν με τέτοιο τρόπο τοποθετημένη στον βραχισμό χωρίς να υπάρχει ούτε ένα χιλιοστό εδάφους ώστε να γεφυρωθεί το βάραθρό που ήταν μπροστά της. Το πλάτος του βαράθρου με μια πρόχειρη εκτίμηση του ήταν πάνω από πέντε ίσως και έξι μέτρα, ενώ για το βάθος συμπέρανε ότι θα πρέπει να ήταν αρκετά μεγάλο μιας και μια μεγάλη πέτρα την οποία έριξε εντός του ούτε καν ακούστηκε να κτυπά στον πυθμένα του.....

Μνημειώδης πόρτα πάνω από χάσμα
"Σημείωση: Η παρούσα εικονογραφία δημιουργήθηκε με τη βοήθεια μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης "

Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026

Η υστεροφημία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το μουσείο με την αίθουσα των Θεών

Συνήθως όταν αναφερόμαστε για τον Μέγα Αλέξανδρο στεκόμαστε στις μάχες, στις κατακτήσεις και στη στρατιωτική του ιδιοφυΐα. Πολύ πιο σπάνια, όμως, σκεφτόμαστε τι είδους κόσμο ήθελε πραγματικά να αφήσει πίσω του.

 

Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν φέρθηκε απλώς σαν ένας κατακτητής που επιβάλλει τη δική του τάξη πραγμάτων. Σεβάστηκε τις τοπικές λατρείες, τίμησε ξένους θεούς, ταύτισε θεότητες διαφορετικών πολιτισμών (όπως τον Άμμωνα με τον Δία) και προσπάθησε στο μέτρο που το επέτρεπε η εποχή του να συνθέσει Ανατολή και Δύση. Αυτό δεν ήταν μόνο πολιτική. Ήταν και όραμα.

              Η υστεροφημία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και η αίθουσα των Θεών

Σημείωση: Η παρούσα εικονογραφία  δημιουργήθηκε με τη βοήθεια μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης

Μέσα σε αυτό το πνεύμα αλλά και από την μελέτη διαφόρων λαογραφικών κειμένων και παραδόσεων, γεννήθηκε μια λογοτεχνική ιδέα που επεξεργάζομαι:  την δημιουργία ενός μοναδικού και πρότυπου Μουσείου το οποίο θα αποτελούσε ένα πρωτοποριακό έργο μύησης και εκπαίδευσης των πεφωτισμένων τη εποχής του. Μια  γενική ιδέα που ανατέθηκε στον Δεινοκράτη για την κατασκευή, ενός ιδιαίτερου εκπαιδευτικού μουσείου, που θα περιλάμβανε όλα τα σπουδαία επιτεύγματα των λαών που ο στρατηλάτης είχε συναντήσει στην πορεία του μέχρι τότε. Μέσα σε αυτό θα συμπεριλαμβανότανε και η ύπαρξη μιας αίθουσας του μουσείου αφιερωμένη στους θεούς. Ενός χώρου όπου θα συνυπήρχαν όλες οι γνωστές θεότητες των λαών της αυτοκρατορίας. Ελληνικές, αιγυπτιακές, περσικές, Βαβυλωνιακές, ιουδαϊκές. Όχι ως τρόπαια κατάκτησης, αλλά ως αναγνώριση της πνευματικής ταυτότητας κάθε λαού.

 

Ένα τέτοιο μουσείο δεν θα ήταν απλώς μια συλλογή αγαλμάτων. Θα περιλάμβανε αναπαραστάσεις τελετών, ιερούς χώρους, πληροφορίες για τις λατρείες και την τελετουργία τους. Έναν χώρο που δεν θα απαιτούσε προσκύνημα σε έναν θεό, αλλά σεβασμό προς όλους. Ένα πολυπολιτισμικό θρησκευτικό μουσείο της ανθρωπότητας, αιώνες πριν επινοηθεί ο ίδιος ο όρος.

 

Ιστορικά, φυσικά, κάτι τέτοιο όπως γνωρίζουμε μέχρι σήμερα δεν υπήρξε ποτέ. Υπάρχουν βέβαια πολλές αναφορές για αυτό το θέμα σε διάφορα λαογραφικά κείμενα και παραδόσεις. Όμως ως λογοτεχνική προέκταση του τρόπου με τον οποίο ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε τους λαούς που κατέκτησε, μου φαίνεται απόλυτα συμβατό. Αν κάτι φαίνεται να τον απασχολούσε βαθιά, δεν ήταν μόνο να κατακτήσει τον κόσμο, αλλά να τον ενώσει κάτω από ένα κοινό πολιτισμικό νόημα.

 

Αυτή η ιδέα αποτελεί τον πυρήνα ενός μυθιστορηματικού εγχειρήματος που δουλεύω: μια διαφορετική ματιά στην υστεροφημία του Αλεξάνδρου. Όχι μόνο ως μέγας στρατηλάτης, αλλά ως ενωτής πολιτισμών· όχι μόνο μέσα από μάχες, αλλά και μέσα από σύμβολα, χώρους και ιδέες που μιλούν για έναν κόσμο κοινό και όχι διαχωρισμένο.