Η σουλτανική περιουσία και ο θησαυρός του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Πρωτοσέλιδο για τη φυλάκιση του Αβδούλ Χαμίτ στη Βίλα Αλλατίνη της Θεσσαλονίκης

Με την ευκαιρία των εορτασμών για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της πόλης της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς τον Οκτώβριο του 1912, παραθέτω αυτές τις σκέψεις και τα ερωτήματα που, κατά τη δική μου άποψη, έχουν σχέση και με τον θησαυρό των Μακεδόνων βασιλέων και συγκεκριμένα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έναν θησαυρό που αναζητήθηκε από δύο αυτοκρατορίες και τις ελληνικές κυβερνήσεις του 19ου και 20ού αιώνα, αλλά και διαχρονικά, μέχρι τις ημέρες μας, από αμέτρητους χρυσοθήρες και θησαυροκυνηγούς...

Την άνοιξη του 1909 οι Νεότουρκοι καταφέρνουν, με τον Κεμάλ Ατατούρκ, που από το 1907 υπηρετούσε στο Τρίτο Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη, να ανατρέψουν τον Σουλτάνο και να αναλάβουν την εξουσία. Αμέσως μετά, στις 14 Απριλίου, με ισχυρή στρατιωτική συνοδεία, μεταφέρουν τον Σουλτάνο ως αιχμάλωτο πλέον, μαζί με την οικογένειά του και τους υπηρέτες του, σιδηροδρομικώς από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο έκπτωτος Σουλτάνος θα παραμείνει φυλακισμένος σε κατ’ οίκον περιορισμό στην έπαυλη Αλλατίνη (σημερινό κτίριο όπου στεγάζεται η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας). Θα παραμείνει έγκλειστος έως το 1912, λίγο πριν την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ελληνικό στρατό.

Από εδώ και πέρα ανοίγεται μια νέα υπόθεση

Χαρακτήρας Μεγάλου Αλεξάνδρου: έπαινος και κολακεία

*Το Χάμσα του Ινδού ποιητή Αμίρ Χουσρόη περιλαμβάνει μια ενότητα για τον φιλόσοφο-βασιλιά Μέγα Αλέξανδρο,

Από το σκεπτικό της συγγραφής του ιστορικού μυθιστορήματος, «Το θησαυροφυλάκιο με το σκήπτρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Εδώ γράφονται μερικές σκέψεις και αναλύεται η αδυναμία του χαρακτήρα του την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι Χαλδαίοι ιερείς για να μην χάσουν τα προνόμια τους στην διακυβέρνηση της Βαβυλώνας.

Ο Αρριανός, γράφει για τον Μ. Αλέξανδρο όσο αφορά τον χαρακτήρα του: «[7.28.2] Ήταν πολύ εγκρατής στις σωματικές ηδονές, ενώ από τις πνευματικές δεχόταν άπληστα μονάχα τους επαίνους».[1]

Ο προσωπικός θησαυρός του Μ. Αλεξάνδρου: Από την Ισσό στα Εκβάτανα.

 Αχαιμενιδικός χρυσός ρυτός σε μορφή λέοντος (5ος αι. π.Χ.). Πηγή: The Metropolitan Museum of Art, New York (Open Access).

 

(Το συγκεκριμένο αντικείμενο είναι φτιαγμένο από καθαρό χρυσό και διαθέτει εκπληκτική λεπτομέρεια, όπως 40 σειρές από λεπτότατο στριφτό σύρμα στο πάνω μέρος του, κάτι που δείχνει τον αμύθητο πλούτο που αντίκρισε ο  Μέγας Αλέξανδρος. Μέρος αυτών των λαφύρων,  σύμφωνα με την ερευνά μου όπως αυτή την παρουσιάζω ως ένα τεκμηριωμένο ιστορικό μυθιστόρημα :Το Θησαυροφυλάκιο με το Σκήπτρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατέληξε στην Ελλάδα)

Αν παρακολουθήσουμε τις ιστορήσεις των αρχαίων συγγραφέων, βρίσκουμε πολλές αναφορές για τα λάφυρα και τα αντικείμενα που συγκέντρωνε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Πέρα από αυτά, φανταζόμαστε ένα μεγάλο πλήθος άλλων που σίγουρα δεν έχουν μνημονευτεί. Επιπλέον, γνωρίζουμε για τα βιβλία και τις επιστολές που αποτελούσαν το προσωπικό του αρχείο, ειδικά την αλληλογραφία με τη μητέρα του, την Ολυμπιάδα. Για κάποια από αυτά τα κειμήλια δεν υπάρχει καμία καταγραφή, ούτε καν για την τύχη τους.

Η Επιβίωση ως Τέχνη: Οι Διαχρονικές Αποθήκες των Ιπποτών της Μάλτας (Il-Fosos)

 

             

   Ένα ιστορικό αξιοθέατο που οι περισσότεροι προσπερνούν επισκεπτόμενοι τη Μάλτα είναι οι αποθήκες σιταριού, γνωστές τοπικά ως Il-Fosos (οι λάκκοι). Πρόκειται για υπόγεια σιλό σε σχήμα καμπάνας, λαξευμένα απευθείας στον βράχο, που χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση τεράστιων ποσοτήτων σιτηρών. Ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία βρίσκεται στη Φλοριάνα (Pjazza San Publiju), μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Πουπλίου.Το μυστικό τους βρισκόταν θαμμένο κάτω από την πέτρα.

Η «Κρυφή» Μάλτα: Από τις Αρχαίες Κατακόμβες στα Καταφύγια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

 

Αν επισκεφθεί κανείς τη Μάλτα σήμερα, έχει την ευκαιρία να περιηγηθεί στα καταφύγια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία πλέον αποτελούν σημαντικά ιστορικά αξιοθέατα. Τα καταφύγια αυτά βρίσκονται συνήθως κάτω από κεντρικές πλατείες και συνδέονται άμεσα με τις εκκλησίες των οικισμών.

Είναι εντυπωσιακό πώς η χρήση αυτών των χώρων εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων: οι αρχαίες κρύπτες και οι κατακόμβες, που άλλοτε φιλοξενούσαν τους νεκρούς