Η ληστεία της οθωμανικής χρηματαποστολής από τους Κλέφτες του Κισσάβου και του Ολύμπου το 1803

Το λημέρι στον Κίσσαβο

 Ήταν 23 Απριλίου του 1803, ημέρα εορτής του στρατηλάτη Αγίου Γεωργίου. Τα παλικάρια από τα μπουλούκια στα λημέρια του Κισσάβου ήταν όλα μαζεμένα εκεί ψηλά, μέσα στη χαράδρα του μεγάλου ρέματος, για να γιορτάσουν. Χωρίς φασαρία και φωνές, ήταν μια σύναξη γεμάτη κατάνυξη, όπως και ο εκκλησιασμός που είχε προηγηθεί νωρίτερα στο σπήλαιο του Νερόλακκα. 

Αποψη από λημέρι κλεφτών 

Οι καπετάνιοι κάθε τέτοια μέρα μαζεύονταν και, ξεχνώντας τις όποιες διαφορές και αντιπάθειες μεταξύ τους, αντάλλασσαν εμπειρίες και νέους όρκους συνεργασίας. 

Από κάτω, το ποτάμι κυλούσε τα σκοτεινά νερά του σχετικά ήρεμα, λόγω και των λιγοστών βροχών της εποχής. Ένα ποτάμι που, ανάλογα με το σημείο της ροής του, τόσο οι ξένοι περιηγητές όσο και οι οθωμανικές αρχές το κατέγραφαν είτε ως Ντερέ (Ρέμα) είτε ως Kara Su (Μαύρο Νερό). Πρόκειται για τον αρχαίο ποταμό Αμύρο (ή κατ' άλλους Όγχηστο), που αιώνες τώρα πήγαζε από τον Κίσσαβο, διάσχιζε το Δώτιο Πεδίο και χυνόταν στη λίμνη Κάρλα (Βοιβηίδα). Παρά τα σύγχρονα τεχνικά έργα, τα ίχνη της ροής του διατηρούνται ακόμη αναλλοίωτα, κουβαλώντας την ιστορία του.

 Ο γραμματικός κοίταξε το ποτάμι και σκεφτικός αναλογίστηκε όλα όσα γνώριζε για την ιστορία του τόπου, όπως τα είχε διδαχθεί από τους ιερείς δασκάλους του. Το ποτάμι, έλεγαν, ήταν ο Άμυρος, ο γιος του θεού Ποσειδώνα. Χαμογέλασε με μια σκιά θλίψης και μουρμούρισε: 

«Άμυρος τον έλεγαν οι παλιοί... Γιος του Ποσειδώνα, έλεγαν οι δάσκαλοί μου στη Βιέννη... κι εμείς σήμερα τον καταντήσαμε απλό ντερέ...» 

Έριξε μια ματιά στην κούπα με το κρασί του και ενδόμυχα έκανε μια ευχή στον Άγιο για την επόμενη χρονιά: να ήταν όλοι πάλι ζωντανοί, ελεύθεροι, και όλα αυτά τα αμούστακα παιδιά τριγύρω του να είχαν την ευκαιρία να καθίσουν στα έδρανα ενός σχολείου για να μάθουν την ιστορία του τόπου τους. Μια ιστορία που θα τους δίδασκε ότι από τα ίδια κλήματα των αμπελιών της περιοχής τους έβγαινε και το κρασί των Αργοναυτών.

Ιστορία και η Λεηλασία του Ναού της Αφαίας στην Αίγινα

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση αποτελούν οι εντυπώσεις από ένα οικογενειακό μας ταξίδι στην Αίγινα. Η ανάρτηση αφορά τα αρχαία ερείπια του ιερού και του ναού που ήταν αφιερωμένα στη θεά Αφαία, στην ανατολική πλευρά του νησιού.

Ο Ναός της Αφαίας στην Αίγινα

Λίγη ιστορία για αυτόν τον ναό

Διαβάζουμε στον αρχαίο περιηγητή Παυσανία και στο βιβλίο του (Ελλάδος Περιήγησις, Β', Κορινθιακά, κεφ. 30 παρ. 3), τα παρακάτω για το αρχαίο αυτό ιερό:

«ἐν Αἰγίνῃ δὲ πρὸς τὸ ὄρος τοῦ Πανελληνίου Διὸς ἰοῦσιν, ἔστιν Ἀφαίας ἱερόν, ἐς ἣν καὶ Πίνδαρος ᾆσμα Αἰγινήταις ἐποίησε. φασὶ δὲ οἱ Κρῆτες-- τούτοις γάρ ἐστι τὰ ἐς αὐτὴν ἐπιχώρια--Καρμάνορος τοῦ καθήραντος Ἀπόλλωνα ἐπὶ φόνῳ τῶ Πύθωνος παῖδα Εὔβουλον εἶναι, Διὸς δὲ καὶ Κάρμης τῆς Εὐβούλου Βριτόμαρτιν γενέσθαι: χαίρειν δὲ αὐτὴν δρόμοις τε καὶ θήραις καὶ Ἀρτέμιδι μάλιστα φίλην εἶναι: Μίνω δὲ ἐρασθέντα φεύγουσα ἔῤῥιψεν ἑαυτὴν ἐς δίκτυα ἀφειμένα ἐπ' ἰχθύων θήρᾳ. ταύτην μὲν θεὸν ἐποίησεν Ἄρτεμις, σέβουσι δὲ οὐ Κρῆτες μόνον ἀλλὰ καὶ Αἰγινῆται, λέγοντες φαίνεσθαί σφισιν ἐν τῇ νήσῳ τὴν Βριτόμαρτιν. ἐπίκλησις δέ οἱ παρά τε Αἰγινήταις ἐστὶν Ἀφαίας καὶ Δίκτυννα ἐν Κρήτῃ».

Η σύγχρονη μετάφρασή του είναι:

«Καθώς πηγαίνει κανείς στην Αίγινα προς το όρος του Πανελληνίου Διός, συναντά το ιερό της Αφαίας, για την οποία μάλιστα ο Πίνδαρος συνέθεσε ύμνο για τους Αιγινήτες. Οι Κρήτες, αφού σε αυτούς ανήκουν οι τοπικές παραδόσεις για τη θεά, λένε ότι αυτή ήταν κόρη του Εύβουλου (ο οποίος ήταν γιος του Κάρμανορα, αυτού που καθάρισε τον Απόλλωνα για τον φόνο του Πύθωνα), και της Κάρμης, της κόρης του Εύβουλου. Επίσης αναφέρουν ότι η Βριτόμαρτις απολάμβανε το τρέξιμο και το κυνήγι, και ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στην Άρτεμη. Όταν ο Μίνωας την ερωτεύτηκε και την κυνηγούσε, εκείνη έπεσε στη θάλασσα μέσα σε δίχτυα που είχαν απλωθεί για ψάρεμα. Η Άρτεμη την έκανε θεά και τη λατρεύουν όχι μόνο οι Κρήτες, αλλά και οι Αιγινήτες, οι οποίοι λένε ότι η Βριτόμαρτις εμφανίζεται στο νησί τους. Το προσωνύμιο της θεάς στους μεν Αιγινήτες είναι Αφαία, στους δε Κρήτες Δίκτυννα».

Κάστρο του Σβέριν: Εκεί όπου μέχρι σήμερα βασιλεύει η βυζαντινή διπλωματία

 Αφορμή για αυτή την ανάρτηση αποτελούν οι εντυπώσεις που δημιουργούνται από ένα ταξίδι για υπηρεσιακούς λόγους στην έδρα του Κοινοβουλίου του κρατιδίου Μεκλεμβούργο-Πομερανία, και συγκεκριμένα στο Κάστρο του Σβέριν (Schwerin Castle) στη Γερμανία.

Το κάστρο του Σβέριν (Schwerin Castle) στη Γερμανία

Το συγκεκριμένο κάστρο χτίστηκε το 973 μ.Χ. πάνω σε ένα νησάκι μέσα στην κεντρική λίμνη της πόλης Σβέριν και αποτέλεσε την επίσημη έδρα των δουκών του Μεκλεμβούργου. Σήμερα αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO λόγω της μοναδικής αρχιτεκτονικής του. Πολύ έξυπνα συνδυασμένο από τις γερμανικές αρχές, το κάστρο λειτουργεί ως μουσείο ανοιχτό για τους τουρίστες, αλλά παράλληλα ποτέ δεν σταμάτησε να είναι και η έδρα του Κοινοβουλίου του κρατιδίου Μεκλεμβούργο-Πομερανία.

Αχλαδοχώρι Σερρών: Οδοιπορικό στο σπήλαιο με το εκκλησάκι της Αναλήψεως

 Η περιοχή στο Αχλαδοχώρι των Σερρών κρύβει μια ιδιαίτερη και βαθιά ιστορία ασκητισμού, αλλά και προστασίας. Μια ιστορία που συνδέεται άρρηκτα με τη γεωγραφία του χωριού στα βάθη των αιώνων.

Η γιορτή της Αναλήψεως και η θρησκευτική ευλάβεια

Μέσα στον βράχο το παρεκκλήσιο της Αναλήψεως

Κάθε χρόνο, στο λαξευμένο μέσα στον βράχο παρεκκλήσιο της Αναλήψεως, τελείται πανηγυρική θεία λειτουργία χοροστατούντος του Μητροπολίτη Σιδηροκάστρου. Είναι άξιο αναφοράς το γεγονός ότι ανάμεσα στο πλήθος των προσκυνητών που κατακλύζουν τον χώρο, παρευρίσκεται σταθερά και μεγάλος αριθμός πιστών από τη γειτονική χώρα, τη Βουλγαρία, αποδεικνύοντας τη διασυνοριακή ακτινοβολία του μνημείου.

Τα σπήλαια του φαραγγιού: Από τον ασκητισμό στις στάνες

Μεγάλη εντύπωση προκαλεί στον επισκέπτη η ύπαρξη φυσικών σπηλαίων μέσα στο παρακείμενο φαράγγι. Αν και τις τελευταίες δεκαετίες τα σπήλαια αυτά χρησιμοποιήθηκαν κυρίως ως στάνες από τους κτηνοτρόφους, η αρχική τους χρήση ήταν τελείως διαφορετική.

Κατά τη βυζαντινή και υστεροβυζαντινή περίοδο, οι φυσικές αυτές κοιλότητες στα κάθετα τοιχώματα του φαραγγιού μετατράπηκαν σε χώρους ασκητισμού. Άνθρωποι που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια έγιναν μοναχοί και ερημίτες, αναζητώντας τη θέωση μέσα από την απόλυτη απομόνωση και την αδιάλειπτη προσευχή.

Αναζητώντας το βυθισμένο ασκηταριό του Αγίου Αντωνίου του Βεροιώτη στον Αλιάκμονα

 

Ενα δυσπρόσιτο σπήλαιο-ασκηταριό

Ο Όσιος Αντώνιος ο Νέος είναι ο πολιούχος και προστάτης της πόλης της Βέροιας. Έζησε και ασκήτεψε με αυστηρότητα κατά τον 11ο αιώνα στην περιοχή, επιλέγοντας ως καταφύγιο ένα δυσπρόσιτο σπήλαιο-ασκηταριό. Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα γνωστά κατοικημένα ασκητήρια στην κοιλάδα του ποταμού Αλιάκμονα, το οποίο για αιώνες αποτελούσε φάρο πνευματικότητας.

Η τοποθεσία και η ιστορική καταγραφή

Η ακριβής θέση του σπηλαίου βρισκόταν στην όχθη του ποταμού Αλιάκμονα, στην πλευρά της Τζαμάλας και της Καλλίπετρας. Σύμφωνα με παλιές αφηγήσεις και μαρτυρίες, το εσωτερικό του σπηλαίου ήταν πλούσια διακοσμημένο με σπουδαίες βυζαντινές τοιχογραφίες.

Ο Γιώργος Χιονίδης, ένας κορυφαίος δικηγόρος, συγγραφέας και ιστορικός της Βέροιας, στο πλαίσιο της μνημειώδους έρευνάς του, περιηγήθηκε σε όλες τις Σκήτες της περιοχής. Τις κατέγραψε συστηματικά και τις διέσωσε φωτογραφικά ως πολύτιμα μνημεία. Στο εμβληματικό βιβλίο του «Ιστορία της Βέροιας (Βυζαντινοί Χρόνοι)», περιλαμβάνεται και μια σπάνια, ιστορική ασπρόμαυρη φωτογραφία από αυτό το αρχικό, αυθεντικό ασκηταριό του Αγίου Αντωνίου.

Η καταβύθιση από τα έργα της ΔΕΗ

Στο σημείο του βυθισμένου ασκηταριού του Αγίου Αντωνίου του Βεροιώτη 

Η μοίρα του μνημείου άλλαξε ριζικά όταν κατασκευάστηκαν τα μεγάλα υδροηλεκτρικά φράγματα της ΔΕΗ στην περιοχή. Με τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης, η στάθμη των νερών του ποταμού ανέβηκε κατά 70 ολόκληρα μέτρα.