Άδηλος Τάφος. Η απουσία του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν είναι μόνο αρχαιολογικό μυστήριο. Είναι πολιτικό γεγονός της ιστορίας.

Η ενασχόλησή μου με τον Μέγα Αλέξανδρο δεν ξεκίνησε από την ανάγκη να αποδείξω κάτι. Ξεκίνησε από μια απορία: πώς είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τόσα για τη ζωή ενός ανθρώπου και σχεδόν τίποτα με βεβαιότητα για τον τόπο της τελευταίας του κατοικίας;

Από αυτή την απορία γεννήθηκε το βιβλίο «Άδηλος Τάφος».

Το βιβλίο Άδηλος Τάφος (Ιχνηλατώντας τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου) δεν αποτελεί ιστορική ή αρχαιολογική μελέτη, αλλά μια ερμηνεία με τη μορφή ιστορικού μυθιστορήματος για το τι μπορεί να είχε συμβεί σχετικά με την τύχη του τάφου και της σορού του Μακεδόνα στρατηλάτη τον Μέγα Αλέξανδρο.

Ως βιβλίο, δεν διεκδικεί την απόδειξη ιστορικών γεγονότων ούτε την ανατροπή παγιωμένων επιστημονικών συμπερασμάτων. Αντιθέτως, κινείται στον χώρο της ιστορικής ερμηνείας και της μυθοϊστορηματικής ανασύνθεσης, με αφετηρία γνωστά ιστορικά δεδομένα, πηγές της αρχαιότητας, μεταγενέστερες μαρτυρίες, καθώς και τη συλλογική μνήμη και παράδοση.

Η μεθοδολογία της συγγραφής βασίστηκε σε τρεις άξονες:

1. Τα καταγεγραμμένα ιστορικά στοιχεία, όπως διασώζονται από αρχαίους συγγραφείς (Πλούταρχο, Αρριανό, Διόδωρο Σικελιώτη, Κάσσιο Δίωνα κ.ά.).

2. Τα κενά, τις αντιφάσεις και τα ανεξήγητα σημεία αυτών των πηγών, τα οποία η ιστορική επιστήμη αναγνωρίζει αλλά δεν μπορεί να καλύψει λόγω έλλειψης άμεσων αποδείξεων.

3. Τη λογική της εποχής, τα ταφικά έθιμα, τις θρησκευτικές αντιλήψεις και τον συμβολισμό της εξουσίας και του θανάτου στον μακεδονικό και ευρύτερο ελληνιστικό κόσμο.

Η μυθοπλασία χρησιμοποιήθηκε όχι ως αυθαίρετη επινόηση, αλλά ως ερμηνευτικό εργαλείο που επιχειρεί να γεφυρώσει τα κενά εκεί όπου οι πηγές σιωπούν. Κάθε αφηγηματική επιλογή στηρίζεται σε υπαρκτά ερωτήματα, σε ιστορικά παράδοξα ή σε γεγονότα που παραμένουν ανεξήγητα έως σήμερα, όπως η τύχη της σορού του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Το έργο δεν ισχυρίζεται ότι αποκαλύπτει την ιστορική αλήθεια, αλλά προτείνει μια συνεκτική, πολιτισμικά και τελετουργικά εύλογη εκδοχή, ενταγμένη στο πλαίσιο της μακεδονικής παράδοσης, της λατρείας των ηρώων και της πολιτικής χρήσης του θανάτου στην αρχαιότητα.

Για τους αναγνώστες του βιβλίου, διευκρινίζω ότι δεν είμαι ιστορικός ούτε αρχαιολόγος. Είμαι μελετητής της ιστορίας ως αναγνώστης, ως παρατηρητής και ως άνθρωπος που μεγάλωσε με σεβασμό προς τη μνήμη, την παράδοση και τη θυσία. Η στρατιωτική μου ιδιότητα με έφερε από νωρίς σε επαφή με έννοιες όπως η τιμή των νεκρών, το τελετουργικό, ο συμβολισμός του σώματος και η σημασία της συλλογικής μνήμης,  έννοιες που υπήρξαν θεμελιώδεις και στον αρχαίο κόσμο.

Η ενασχόλησή μου με την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν ξεκίνησε από την ανάγκη να αποδείξω κάτι, αλλά από την απορία. Από τα ερωτήματα που γεννά η σιωπή των πηγών, οι αντιφάσεις των μαρτυριών και η επίμονη απουσία του τελικού τόπου ταφής του.

Μέσα από αυτή τη διαδρομή οδηγήθηκα στη συγγραφή ενός μυθοϊστορήματος, στο οποίο η αφήγηση λειτουργεί ως τρόπος ερμηνείας και όχι ως διεκδίκηση αλήθειας.

Το έργο αυτό αποτελεί μια προσωπική κατάθεση σκέψης και προβληματισμού. Αν προσφέρει κάτι στον αναγνώστη, αυτό δεν είναι βεβαιότητες, αλλά ερωτήματα.

 ΣΗΜΕΙΩΣΗ: «Το παρόν κείμενο αφορά το βιβλίο μου “Άδηλος Τάφος” και απευθύνεται κυρίως σε όσους το έχουν ήδη διαβάσει. Οι απόψεις και οι σκέψεις των αναγνωστών είναι ευπρόσδεκτες, στο πλαίσιο γόνιμου και τεκμηριωμένου διαλόγου.»