Αναζητώντας το βυθισμένο ασκηταριό του Αγίου Αντωνίου του Βεροιώτη στον Αλιάκμονα

 

Ενα δυσπρόσιτο σπήλαιο-ασκηταριό

Ο Όσιος Αντώνιος ο Νέος είναι ο πολιούχος και προστάτης της πόλης της Βέροιας. Έζησε και ασκήτεψε με αυστηρότητα κατά τον 11ο αιώνα στην περιοχή, επιλέγοντας ως καταφύγιο ένα δυσπρόσιτο σπήλαιο-ασκηταριό. Πρόκειται για ένα από τα αρχαιότερα γνωστά κατοικημένα ασκητήρια στην κοιλάδα του ποταμού Αλιάκμονα, το οποίο για αιώνες αποτελούσε φάρο πνευματικότητας.

Η τοποθεσία και η ιστορική καταγραφή

Η ακριβής θέση του σπηλαίου βρισκόταν στην όχθη του ποταμού Αλιάκμονα, στην πλευρά της Τζαμάλας και της Καλλίπετρας. Σύμφωνα με παλιές αφηγήσεις και μαρτυρίες, το εσωτερικό του σπηλαίου ήταν πλούσια διακοσμημένο με σπουδαίες βυζαντινές τοιχογραφίες.

Ο Γιώργος Χιονίδης, ένας κορυφαίος δικηγόρος, συγγραφέας και ιστορικός της Βέροιας, στο πλαίσιο της μνημειώδους έρευνάς του, περιηγήθηκε σε όλες τις Σκήτες της περιοχής. Τις κατέγραψε συστηματικά και τις διέσωσε φωτογραφικά ως πολύτιμα μνημεία. Στο εμβληματικό βιβλίο του «Ιστορία της Βέροιας (Βυζαντινοί Χρόνοι)», περιλαμβάνεται και μια σπάνια, ιστορική ασπρόμαυρη φωτογραφία από αυτό το αρχικό, αυθεντικό ασκηταριό του Αγίου Αντωνίου.

Η καταβύθιση από τα έργα της ΔΕΗ

Στο σημείο του βυθισμένου ασκηταριού του Αγίου Αντωνίου του Βεροιώτη 

Η μοίρα του μνημείου άλλαξε ριζικά όταν κατασκευάστηκαν τα μεγάλα υδροηλεκτρικά φράγματα της ΔΕΗ στην περιοχή. Με τη δημιουργία της τεχνητής λίμνης, η στάθμη των νερών του ποταμού ανέβηκε κατά 70 ολόκληρα μέτρα.

Μεσολόγγι: Η μαρμάρινη πλάκα των προμαχώνων με τα ονόματα ηρώων που οι περισσότεροι προσπερνούν

 

Εισαγωγή

Αν και πολλές φορές στο παρελθόν είχα επισκεφτεί την Ιερή Πόλη του Μεσολογγίου, ελάχιστες φορές μετέβαινα στον Κήπο των Ηρώων. Θεωρούσα, ίσως επιφανειακά, ότι αν τον επισκεφτεί κανείς μία ή δύο φορές είναι αρκετό για να αισθανθεί το δέος της θυσίας.

Κατά την τελευταία επίσκεψή μου, όμως, μια τυχαία ματιά σε μια μαρμάρινη πλάκα, στην οποία παλαιότερα δεν είχα δώσει καμία σημασία, στάθηκε η αφορμή για να «ξεσκονίσω» και να θυμηθώ όσα είχα διδαχθεί ως μαθητής αλλά και όσα είχα διαβάσει μετέπειτα. Αυτή η απλή πλάκα ανέγραφε τα ονόματα από τους προμαχώνες, τους πύργους και τα κανονιοστάσια του Μεσολογγίου.

Η μαρμάρινη πλάκα με τους Προμαχώνες, τα Πυργώματα και τα Κανονιοστάσια

Η μαρμάρινη πλάκα των προμαχώνων στο Μεσολόγγι

Το Απόρρητο Έγγραφο του 1897: Η Αγγλική Εταιρεία Santa Laura ως Προπέτασμα για τις Κρύπτες του Άθω

 

Ένα συγκλονιστικό ιστορικό ντοκουμέντο μέσα από τα αρχεία της Εθνικής Εταιρείας του 1897, επιβεβαιώνει περίτρανα πώς η στρατηγική με την οποία οι αγωνιστές χρησιμοποιούσαν μυστικά περάσματα, κρησφύγετα και τις προεπαναστατικές κρύπτες της Χαλκιδικής, συνεχίστηκε και στα μετέπειτα επαναστατικά κινήματα της Μακεδονίας.

Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας ( Ernest de Caranza1853)

Μια απόρρητη επιστολή με το σχέδιο εγκαταστάσεως αντάρτικης βάσεως στον Άθω. Από τα εναπομείναντα αρχεία της Εθνικής Εταιρείας η παρακάτω επιστολή από το Λονδίνο, προς την ΕΕ με παραλήπτη τον Μιχαήλ Μελά, τον πατέρα του Παύλου Μελά και τότε πρόεδρο της Εθνικής Εταιρείας.

Σημείωση: Αν και έγινε προσπάθεια, δεν ανευρέθηκε η επιστολή της 27 Φεβρουαρίου την οποία αναφέρει ότι είχε παραλάβει από την ΕΕ και η παρούσα αποτελεί την απάντηση.

Στην επιστολή αυτή, ένας Άγγλος υπήκοος ο Milton Corrie προτείνει ένα ιδιοφυές σχέδιο: Να ιδρυθεί μια εμπορική Αγγλική Εταιρεία με το όνομα "Αγία Λάυρα", η οποία υποτίθεται ότι θα έκανε εξόρυξη σε λατομεία και μεταλλεία στο Άγιο Όρος, στον Άθω. Στην πραγματικότητα, πίσω από τις νόμιμες εργασίες της εταιρείας και τις αποθήκες της, θα δημιουργούνταν μια ολόκληρη αντάρτικη βάση επιμελητείας, με κρύπτες για όπλα και πολεμοφόδια, προστατευμένη κάτω από την αγγλική σημαία, όπου οι Οθωμανοί δεν θα μπορούσαν να κάνουν εύκολα έρευνες.

Οι Θηρευτές της είδησης ενάντια στο εθνικό συμφέρον

Λαμβάνοντας αφορμή από μια ανακοίνωση της Εθνικής Εταιρείας, πιθανόν τον Αύγουστο του 1896 (την οποία παραθέτω αυτούσια παρακάτω, με την ορθογραφία της εποχής της), βλέπουμε πώς το κυνήγι της είδησης μπορεί να αποβεί μοιραίο. 

Η ανακοίνωση εκείνη παρακαλούσε θερμά τους Έλληνες δημοσιογράφους να μην δημοσιεύουν πληροφορίες εθνικής σημασίας. Οι εφημερίδες της εποχής, στην προσπάθειά τους να βγάλουν ειδήσεις, προανήγγειλαν την προετοιμασία των αντάρτικων σωμάτων και αποκάλυπταν απόρρητες πληροφορίες σχετικά με τον οπλισμό, τη δύναμη και τα ακριβή σημεία εισόδου τους στη Μακεδονία. 

 

Εδώ παρατηρείται ένα τραγικό παράδοξο: την ίδια ώρα που κάποιοι θυσίαζαν ακόμη και τη ζωή τους για την απελευθέρωση των σκλαβωμένων αδελφών τους, πολλοί δημοσιογράφοι, μπροστά στον βωμό της είδησης, δεν τηρούσαν κανέναν κανόνα ασφαλείας. Δυστυχώς, εξαιτίας αυτών των διαρροών, τμήματα ανταρτών εντοπίστηκαν, καταστράφηκαν εντελώς και αποδεκατίστηκαν από τον οθωμανικό στρατό. 

Οι προεπαναστατικές κρύπτες της Χαλκιδικής: Όταν οι χάρτες του αγώνα έγιναν μύθοι χρυσοθήρων

 

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η ανάγνωση ενός κειμένου που αφορούσε τον τρόπο λειτουργίας των προεπαναστατικών ομάδων της Κεντρικής Μακεδονίας, κατά την προετοιμασία τους για την επικείμενη Επανάσταση και την αποτίναξη του οθωμανικού ζυγού υπό τις οδηγίες της Φιλικής Εταιρείας.

Ήδη από το 1815 είχαν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες για την οργάνωση του δικτύου των Φιλικών μεταξύ των προεπαναστατικών ομάδων, με ηγήτορες όπως ο Εμμανουήλ Παπάς στη Χαλκιδική. Ηγέτες επίσης όπως ο Νικοτσάρας, ο Γεωργάκης Ολύμπιος, οι Λαζαίοι, ο Τζαχείλας και πολλοί άλλοι, που έδρασαν στα αρματολίκια του Ολύμπου αλλά και στη Χαλκιδική, είχαν ανοίξει τον δρόμο για την Επανάσταση με τη λειτουργία των κατάλληλων δικτύων.

Οι κρύπτες του αγώνα μέσα σε σπήλαια

Οι πολιτικοστρατιωτικές συνθήκες και το γεωγραφικό σκηνικό

Οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του Αλή Πασά εναντίον της κλεφτουριάς και των αρματολών του Ολύμπου ήταν το σημείο εκείνο που ώθησε τους ηγέτες αρκετών ομάδων να συνασπιστούν και να οργανωθούν σε μια ενιαία δομή για την προετοιμασία της εξέγερσης. Το καταλληλότερο έδαφος, μετά τους διωγμούς του 1818 και 1819, ήταν η ημιαυτόνομη περιοχή της Βόρειας και Κεντρικής Χαλκιδικής.

Στα λημέρια του Ολύμπου: Το αόρατο δίκτυο και η άγνωστη ζωή των κλεφτών

Άραγε πώς να ζούσαν και να δρούσαν οι Κλέφτες πριν από την Επανάσταση του 1821;

Όταν σκεφτόμαστε τους Κλέφτες της Τουρκοκρατίας, το μυαλό μας πάει συχνά σε μοναχικούς πολεμιστές, περισσότερο δε μάλλον σε ληστές που δρούσαν στα βουνά και κρύβονταν σε σπηλιές. Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική. Ειδικά γύρω στα 1800 και πριν από την Επανάσταση του 1821, στον Όλυμπο αλλά και στα διπλανά βουνά, όπως τα Χάσια, τα Πιέρια και τον Κίσσαβο, η ζωή τους ήταν πολύ πιο συναρπαστική από ό,τι μπορούμε εμείς σήμερα να φανταστούμε.

Θέα του Ολύμπου από ανατολικά 

Οι Κλέφτες ζούσαν σε οργανωμένες ομάδες που δεν ήταν απλοί αντάρτες των βουνών, αλλά ένα συγκροτημένο σύστημα μέσα στο βουνό, βασισμένο σε κανόνες, στρατηγική και την απόλυτη πειθαρχία.

Μια μυστηριώδης επιστολή στα αρχεία της Εθνικής Εταιρείας (1897)

 

Από τα αρχεία της Εθνικής Εταιρείας προέρχεται το παρακάτω κείμενο, όπως αυτό απεστάλη τον Μάρτιο του 1897. Άγνωστη παραμένει η έκβαση του θέματος, μιας και το μεγαλύτερο μέρος των αρχείων της Εταιρείας έχει χαθεί.

Η Εθνική Εταιρεία 

Ηταν μια στρατιωτική οργάνωση που συστάθηκε τον Νοέμβριο του 1894 από χαμηλόβαθμους Έλληνες στρατιωτικούς με σκοπό «την αναζωπύρωσιν του εθνικού φρονήματος, την επαγρύπνησιν επί των συμφερόντων των δούλων Ελλήνων και την παρασκευήν της απελευθερώσεως αυτών διά πάσης θυσίας», κατά βάση έναντι του βουλγαρικού κινδύνου στη Μακεδονία. Η Εταιρεία διαλύθηκε το 1899, μετά τον ατυχή πόλεμο του 1897.

Ιδρυτικά μέλη της υπήρξαν οι στρατιωτικοί: Χρ. Σολιώτης, Πέτρος Λυκούδης, Νικόστρατος Καλομενόπουλος και Αλ. Σοφιανός. 

Αργότερα προσχώρησαν ως μέλη όχι μόνο στρατιωτικοί αλλά και απλοί πολίτες, καθηγητές πανεπιστημίου, δικαστικοί, λογοτέχνες κ.λπ., όπως: ο ταγματάρχης Δαγκλής, ο Ιωάννης Μεταξάς, ο Λ. Φωτιάδης, ο Γ. Σουλιώτης, ο Κ. Πάλλης, ο Παύλος Μελάς, ο Σπυρίδων Λάμπρος, ο Νικόλαος Πολίτης, ο Ιωάννης Χατζιδάκης, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, ο Νικόλαος Λύτρας και ο Κωστής Παλαμάς.

Η Μυστηριώδης Επιστολή

Το κείμενο της επιστολής που διασώθηκε, με ημερομηνία 2 Μαρτίου 1897, έχει ως εξής:

«Προς την Εθνικήν Εταιρείαν»

Σας εξορκίζω εις το όνομα της Πίστεως και της Πατρίδος, εάν αρχίσετε τον αγώνα τον προς απελευθέρωσιν των υποδούλων Ελλήνων, να με καλέσετε ενώπιόν σας να υποβάλω τας ιδέας μου, αι οποίαι συνίστανται όχι εις την χρήσιν του όπλου αλλ' εις Μηχάνημα καταστρεπτικότατον, η προμήθεια του οποίου απαιτεί δεκαήμερον χρόνον.

Ιερά Μονή Αγίου Κοσμά στο Κολικόντασι: Ένα ζωντανό μουσείο ιστορίας και πίστης

 

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η επίσκεψή μου στην ανακαινισμένη Μονή του Αγίου Κοσμά, κοντά στο Κολικόντασι της Μεγάλης Μουζακιάς στη Βόρειο Ήπειρο. Ένα μοναστήρι χτισμένο δίπλα στα ερείπια της αρχαίας Απολλωνίας, στην ανατολική όχθη του Άψου ποταμού, στο σημερινό Φίερι της Αλβανίας.

Μονή του Αγίου Κοσμά,  στο Κολικόντασι στην Β. Ήπειρο 

Εισαγωγή

Υπάρχουν μέρη όπου η ιστορία δεν είναι γραμμένη μόνο στα βιβλία, αλλά βρίσκεται εντοιχισμένη στους τοίχους και σκορπισμένη στις αυλές. Ένα τέτοιο μέρος είναι και η Ιερά Μονή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στο Κολικόντασι, ο τόπος όπου αναπαύθηκε ο μεγάλος Δάσκαλος του Γένους.

Ιστορικά στοιχεία

Η Ιερά Μονή του Αγίου Κοσμά χτίστηκε μεταξύ Αυγούστου 1813 και Ιουνίου 1814 από τον Αλή Πασά τον Τεπελενλή, όταν αυτός περιέλαβε στο πασαλίκι του το Μπεράτι και την περιοχή του. Ο Αλής, κατά την είσοδό του στο Μπεράτι, κάλεσε τον Μητροπολίτη Βελεγράδων Ιωάσαφ Β’, τον οποίο και πρόσταξε να κάνει την ανακομιδή του Αγίου και να χτίσει ένα μοναστήρι προς τιμήν του. Λέγεται ότι η ενέργεια αυτή έγινε επειδή ο Αλής γνώριζε τον Κοσμά ως άνθρωπο του Θεού και έτρεφε σεβασμό προς το πρόσωπό του. Προσωπικά, πιστεύω ότι η πράξη αυτή, 34 χρόνια μετά τη θανάτωση του Αγίου, ήταν στην ουσία μια κίνηση πολιτικής σκοπιμότητας.

Ο Δράκος της Αρχαίας Απολλωνίας: Ένας «άγρυπνος φύλακας» στη Μονή του Αγίου Κοσμά

Από την τελευταία μου επίσκεψη στη Βόρειο Ήπειρο, όταν μετέβηκα και στη Μονή του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού στο Κολικόντασι, προέκυψε το παρακάτω θέμα.

Συνήθως σε χώρους όπως τα μοναστήρια, το βλέμμα των πιστών σπάνια παρατηρεί τους τοίχους· ή αν το κάνει, η ματιά είναι γρήγορη και φευγαλέα. Προσωπικά, μια συγκεκριμένη λεπτομέρεια μου έκανε μεγάλη εντύπωση. Ένα αρχαίο ανάγλυφο ήταν εντοιχισμένο ανάμεσα στις πέτρες, απεικονίζοντας ένα ερπετόμορφο ον: μια μυθική φτερωτή ύπαρξη, έναν δράκοντα ή ένα θαλάσσιο τέρας της αρχαιότητας , τον γνωστό μας σήμερα δράκο.

Εκείνη τη στιγμή ένιωσα παράξενα που οι κτίστες του μοναστηριού είχαν τοποθετήσει αυτό το θέμα σε περίοπτη θέση, καθώς λογικά δεν είχε καμία άμεση σχέση με τη χριστιανική αρχιτεκτονική και πίστη. Με την πρώτη ματιά, μου ήρθε στον νου ένα αντίστοιχο γλυπτό που είχα δει κατά την επίσκεψή μου στο Μουσείο της Ακρόπολης. Παρατηρώντας την πλάκα προσεκτικά και αποκομμένος για λίγο από την υπόλοιπη ομάδα των ταξιδιωτών, πρόσεξα τις λεπτομέρειες του γλυπτού:

Το σώμα του δράκου ήταν φολιδωτό και σχημάτιζε μια τεράστια σπείρα (κουλούρα), η οποία κατέληγε σε μια ουρά με πτερύγια.

Ο Δράκος της Αρχαίας Απολλωνίας: Ένας «άγρυπνος φύλακας» στη Μονή του Αγίου Κοσμά

Μια επιτύμβια στήλη στη Μονή Αγίου Κοσμά και ένας γλωσσικός προβληματισμός

 

Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε η επίσκεψή μου στην ανακαινισμένη Μονή του Αγίου Κοσμά κοντά στο Κολικόντασι της Μεγάλης Μουζακιάς στη Βόρειο Ήπειρο. Ένα μοναστήρι δίπλα από τα ερείπια της αρχαίας Απολλωνίας, στην ανατολική όχθη του Άψου ποταμού, στο σημερινό Φίερι της Αλβανίας.

Στον περίβολο και στο περιστύλιο του μοναστηριού υπήρχε και η εικονιζόμενη ρωμαϊκή επιτύμβια στήλη.


Η Ρωμαϊκή επιτύμβια νεκρική στήλη.


Προσπαθώντας να διαβάσω την επιγραφή, αισθάνθηκα άβολα για το πόσα λάθη κάναμε στα μαθητικά μας χρόνια, όταν, για πολλούς λόγους, θεωρούσαμε ότι τα αρχαία ελληνικά δεν θα είχαν καμία αξία στον μετέπειτα επαγγελματικό μας βίο και αποφεύγαμε τη μελέτη τους.

Η στήλη είχε χαραγμένη με κεφαλαία γράμματα της ρωμαϊκής περιόδου την παρακάτω επιγραφή:

ΠΡΟΚΛΩ ΚΙΝΑΙΔΟΛΟΓΩ ΠΑΤΗΡ ΑΝΕΘΗΚΕ Μ ΝΗΜΗΣ ΧΑΡΙΝ ΕΤΩΝ • ΚΑ • ΧΑΙΡΕ

Νικοτσάρας: Ο Αετός του Ολύμπου, ο Θησαυρός του Μεγάλου Αλεξάνδρου και ο Τάφος στη Σκιάθο

Εισαγωγή: Ο θρύλος της σπηλιάς Νικοτσάρα και του θησαυρού.

Σε νεότερες αναδιηγήσεις, στην λαϊκή μνήμη δημιουργήθηκαν και θρύλοι που έχουν συσχετιστεί με τον Νικοτσάρα, τον λεγόμενο και καπετάνιο χωρίς τόπο, ή ακόμη και ο τρελός κατά πολλούς που αν και στεριανός έγινε ο φοβερότερος κουρσάρος στο Αιγαίο Πέλαγος.

Όλυμπος, το βουνό των θεών όπου στη λαϊκή παράδοση εμφανίζονται πλήθος από θρύλους για κρυμμένους θησαυρούς και στοιχειωμένα σπήλαια.

Θέα από τα Λημέρια του Νικοτσάρα

Θρύλοι δημιούργημα από ένα μείγμα ιστορικής μνήμης και λαϊκής φαντασίας, χωρίς όμως καμία ιστορική τεκμηρίωση.

Ο Θρύλος που λέγεται στις μέρες μας, μιλά ότι σε μια σπηλιά στον Όλυμπο ο Νικοτσάρας βρήκε έναν αμύθητο θησαυρό αποτελούμενο από χρυσά νομίσματα αλλά και όπλα. Αντικείμενα που πίστεψε ότι ανήκαν στους αρχαίους Μακεδόνες και στον Μέγα Αλέξανδρο. Χρησιμοποιώντας αυτά τα χρυσά νομίσματα λέγεται ότι χρηματοδότησε την κατασκευή του στόλου των πειρατικών καραβιών του ενώ σφράγισε την σπηλιά με τα υπόλοιπα σεβόμενος την ιστορία του τόπου του.

Κατά έναν άλλο θρύλο λέγεται ότι στον τάφο του βρίσκονται θαμμένα εκτός από τα όπλα του και συγκεκριμένα το δαμασκί σπαθί του και ένας αμύθητος θησαυρός πιθανόν από τις πειρατικές του επιδρομές.

Το ερώτημα που γεννάται είναι: Άραγε ο Νικοτσάρας ανακάλυψε σύμφωνα με τους λαϊκούς θρύλους μέσα σε κάποιο σπήλαιο του Ολύμπου ένα θησαυροφυλάκιο με αμύθητους θησαυρούς του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Οι ξεχασμένες κρήνες των Πιερίων: Όταν η κρατική μέριμνα είχε μεράκι

 

Πόσες φορές δεν έχει τύχει, ταξιδεύοντας σε κάποιον επαρχιακό δρόμο ή σε μια διασταύρωση που οδηγεί σε δασικό μονοπάτι, να σταματήσουμε μπροστά σε μια από τις πολλές βρύσες της υπαίθρου μας; 

Βρύσες που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, καθώς πολλές από αυτές αποτελούν αληθινά κοσμήματα αρχιτεκτονικής.

Σήμερα, πολλές από αυτές βρίσκονται εγκαταλελειμμένες και κρυμμένες από την πυκνή βλάστηση, σε σημεία που παλαιότερα έσφυζαν από ζωή, προσφέροντας εύκολη πρόσβαση στα κοπάδια που περιπλανιόντουσαν στα ελεύθερα λιβάδια και τους βοσκότοπους. Για την κατασκευή τους σε αυτά τα παλιά περάσματα, επιλέγονταν σημεία κοντά σε φυσικές πηγές ή τρεχούμενα νερά ρεμάτων, ώστε να εξυπηρετούν τις παραδοσιακές στάνες της περιοχής.

 

Αρχικά χτίζονταν μεμονωμένα από κτηνοτρόφους και αργότερα η Πολιτεία, συνήθως μέσω της Διεύθυνσης Γεωργίας, οργάνωνε την κατασκευή τους σε σημεία με πλούσιο υδροφόρο ορίζοντα.

Ο Μαγεμένος Τάφος του Βασιλιά: Ένα οδοιπορικό στον χρόνο και τον θρύλο

 

Μικρά λογοτεχνικά κείμενα και σύντομες ιστορίες μυθοπλασίας, εμπνευσμένα από την ιστορική έρευνα και τους θρύλους του παρελθόντος.


Όταν επισκεφτείς την περιοχή του "Βράχου της Βασίλισσας" στην Πιερία και καθίσεις πάνω σε μια πέτρα που μοιάζει με θρόνο-κάθισμα, αν κλείσεις τα μάτια σου, μπορείς να δεις σαν ταινία να προβάλλεται μπροστά σου η ιστορία του Άδηλου Τάφου. Ενός τάφου που ο θρύλος λέει ότι ανήκει στον Μέγα Αλέξανδρο.




Ο θρόνος-κάθισμα των φυλάκων Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ένα μικρό λογοτεχνικό χρονικό εμπνευσμένο από τον κόσμο του ιστορικού μυθιστορήματος «Άδηλος Τάφος» και του διηγήματος «Ο Μαγεμένος Τάφος». Όταν η ιστορική αλήθεια συναντά τον θρύλο, οι πέτρες ψιθυρίζουν τα μυστικά που έμειναν θαμμένα στους αιώνες σε αυτούς που θέλουν να τα ακούσουν.

321 π.Χ. – Περιοχή "Πέτρας της Βασίλισσας", Πιερία.

Η βασίλισσα και ιέρεια των Καβείρων, η Ολυμπιάδα, σήκωσε την πονεμένη ματιά της και κοίταξε προς τη σκοτεινή πλευρά του αρχέγονου δάσους. Ένα δάσος που λίγοι άνθρωποι τολμούσαν να διασχίσουν. Τα δέντρα ορθώνονταν ψηλά προς τον ουρανό, παλεύοντας το ένα με το άλλο για να ανασάνουν και να πιάσουν τις ακτίνες του ήλιου. Χαμηλά, οι πυκνοί θάμνοι στριμώχνονταν μεταξύ τους, μην αφήνοντας χώρο σε κανέναν. Το μοναδικό ξέφωτο είχε ανοιχτεί πριν από δύο χρόνια μπροστά στον μεγαλοπρεπή, κεκλιμένο βράχο.

Άγιοι Σαράντα: Εκεί που η φύση συνδέεται με το θείο

 

Όταν η φύση συνδέεται με θείο.

Ο Λόφος με τους Αγίους Σαράντα  με το πέτρινο κουβούκλιο εξωτερικά, στον Πρωταρά στο Παραλίμνι της Κύπρου 

Πλησιάζοντας τον Πρωταρά στο Παραλίμνι της Κύπρου, αν σηκώσεις την ματιά σου πάνω στους λόφους θα προσέξεις ένα περίεργο πέτρινο κτίσμα που από μακριά μοιάζει σαν κουβούκλιο ή καλύτερα σαν ένα μικρό τρούλο. Η πρώτη σκέψη σου θα είναι ότι πρόκειται για ένα ιδιότυπο πέτρινο παρατηρητήριο. Όταν όμως τα βήματά σου σε οδηγήσουν στο λόφο του Φανού, ο οποίος είναι και ο υψηλότερος της περιοχής τότε θα ανακαλύψεις ακριβώς από κάτω του το σπηλαιώδες παρεκκλήσι των Αγίων Σαράντα.

Ο Λέων της Αμφίπολης: Ο βουβός θρήνος, οι θρύλοι και το μυστήριο του λόφου Καστά

 

 

   Ο Λέων της Αμφίπολης το μνημείο των Μακεδόνων             

Το Μυστήριο της Γλώσσας και οι Θρύλοι

Ο Λέων της Αμφίπολης και ποιος δεν έχει περάσει από την παλιά εθνική οδό εκεί στην παλιά γέφυρα του Στρυμόνα κοντά στην Αμφίπολη και να μην έχει σταματήσει σε αυτό το επιβλητικό αλλά και μυστηριώδη μνημείο; Ένα γλυπτό αναστηλωμένο μνημείο πιθανόν τέλος του 4ου π.Χ. με αρχές του 3ου αιώνα, όπου ακόμη και σήμερα διχάζει τους επιστήμονες για τον σκοπό τον οποίο δημιουργήθηκε.

Ο Λέων της Αμφίπολης το μνημείο των Μακεδόνων

 

Η κατασκευαστική ατέλεια του να μην έχει γλώσσα είναι αυτή που έχει δημιουργήσει πλήθος από διάφορους θρύλους, με την πιο βασική εκδοχή ότι ο κατασκευαστής γλύπτης, βλέποντας το δημιούργημά του το πέταξε στον Στρυμόνα. Σήμερα εκεί που βρέθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα, ανεγέρθηκε το μνημείο του.

Κάστρο Χλεμούτσι: Το λαμπρό φρούριο της Ηλείας των Βιλλεαρδουίνων, ο έρωτας του Παλαιολόγου και οι θρύλοι του

Κάστρο Χλεμούτσι: Το λαμπρό φρούριο των Βιλλεαρδουίνων στην Ηλεία


Πόσοι άραγε από εμάς γνωρίζουμε ότι στο κάστρο του Χλεμουτσίου (Clermont= λαμπρό βουνό) το 1427, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος (ο μετέπειτα τελευταίος Αυτοκράτορας) έζησε τον ερωτά του με την πρώτη του σύζυγο την θεοδώρα; Έναν άτυχο έρωτα αφού μόλις μετα ένα χρόνο από τον γάμο τους αυτή πέθανε το 1429, χωρίς να αποκτήσουν απογόνους.

Η ιστορία του κάστρου επίσης σχετίζεται με τις ίντριγκες και τις μάχες των σφετεριστών για την κατοχή του μέσα από τις οικογενειακές ιστορίες κληρονομικότητας έτσι ώστε να καταστεί ως ένας τόπος φυλάκισης για ευγενείς, πρίγκιπες και άλλους αξιωματούχους και έτσι να γεννηθούν πολλοί θρύλοι.

• Περιγραφή και Τοποθεσία

Βρίσκεται στην κορυφή του λόφου Χελωνάτα (υψόμετρο 250) και στο δυτικότερο μέρος της Πελοποννήσου.

Προστάτευε το φημισμένο εμπορικό λιμάνι της Γλαρέντζας (Κυλλήνης) καθώς και την πρωτεύουσα του πριγκιπάτου την Ανδραβίδα.

Το άγνωστο πέτρινο θέατρο των λουτρών Λίντζι της Κυλλήνης στην Ηλεία.

 

Ανακαλύψτε το άγνωστο πέτρινο θέατρο στα Λουτρά Κυλλήνης (Λίντζι). Ένας κρυμμένος θησαυρός της Ηλείας δίπλα στα ρωμαϊκά λουτρά και το κάστρο Χλεμούτσι

Άραγε πόσα κρυφά μέρη απίστευτης ομορφιάς και ιστορίας να υπάρχουν στον τόπο μας που συνήθως βρίσκονται εγκαταλειμμένα και άγνωστα στο ευρύ κοινό; Πάρα πολλά θα έλεγα, όπως και το λιθόκτιστο θέατρο των λουτρών Λίντζι της Κυλλήνης κοντά στο κάστρο του Χλεμουτσίου.

                 

                  Το κτίριο των πηγών των λουτρών Λίντζι της Κυλλήνης

Ένα αρχαιοπρεπές πέτρινο θέατρο βρίσκεται κρυμμένο μέσα στην πυκνή βλάστηση περικυκλωμένο από ευκάλυπτα πίσω από τις πηγές των ερειπίων των ρωμαϊκών λουτρών, εκεί που κατά την αρχαιότητα υπήρχαν τα ιερά του Ασκληπιού και της Αφροδίτης.

Όταν η ιστορία βρίσκει θέση σε μια αυλή

 Δύο μορφές στην είσοδο ενός χωριού

Αν ποτέ βρεθείς από λάθος διαδρομή σε ένα ξεχασμένο χωριό και δεις ξαφνικά αυτή την εικόνα μπροστά  σου, στην είσοδο ενός σπιτιού, μην το προσπεράσεις. 

Τα αγάλματα από τον Αχιλλέα και την Αθηνά στην αυλή ενός σπιτιού στο χωριό Σφενδάμη της Πιερίας

Αν η εικόνα σου  θυμίζει έντονα την είσοδο από ένα ευρωπαϊκό μουσείο, μην εκπλαγείς κάθισε και  σκέψου:

 Γιατί δεν περίμενες να το δεις εκεί; 

Γιατί σε ένα μικρό χωριό την Σφενδάμη της Πιερίας, σε έναν δρόμο ήσυχο και σχεδόν ξεχασμένο, να στέκονται  αυτές οι δύο  μορφές στην είσοδο ενός σπιτιού;

Ο χαμένος θησαυρός του Άρπαλου βρίσκεται στην Ήλιδα;

 

Ο χαμένος θησαυρός του Άρπαλου βρίσκεται στην Ήλιδα;

Απεικόνηση χρυσών τάλαντων (26,5 κιλά περίπου)

Ένας παλιός θρύλος για έναν χαμένο μακεδονικό θησαυρό στην Ηλεία στάθηκε η αφορμή να ασχοληθώ πιο συστηματικά με την περιοχή των θινών της Παναγούδας στην Ηλεία.

 

Ιστορικά δεδομένα

Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς (Διόδωρος ο Σικελιώτης, Πλούταρχος κ.ά.):

Ο Άρπαλος ο θησαυροφύλακας των Μακεδόνων, υφάρπαξε το 323 π.Χ. μέρος από το θησαυροφυλάκιο της Βαβυλώνας, ποσού των πέντε χιλιάδων χρυσών τάλαντων.

 Μετά την αποτυχία του ο Άρπαλος να λάβει άσυλο στην Αθήνα, αποσύρθηκε με τον στόλο του και τους μισθοφόρους στο ακρωτήρι του Ταίναρου (ουδέτερη ζώνη εκτός επιρροής του Μεγάλου Αλεξάνδρου).

Από εκεί χάθηκαν και τα ίχνη της μεταφοράς του θησαυρού.

Ο Θρύλος του Ανήλιαγου Βασιλιά στο Χλεμούτσι και την Αρχαία Ήλιδα

                          Μακέτα από το κάστρο Χλεμούτσι (Clairmont)


Αφορμή για αυτή την ανάρτηση στάθηκε μία από τις πολλές επισκέψεις μου στα αξιοθέατα του νομού Ηλείας, όπως το κάστρο Χλεμούτσι (Clairmont) και η αρχαία Ήλιδα.

Ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που φαίνεται να ενώνει δύο κατά τα άλλα διαφορετικές εποχές είναι ο θρύλος του Ανήλιαγου βασιλιά.

Ο θρύλος

Πρόκειται για έναν θρύλο που ενέπνευσε λογοτέχνες όπως ο Ιωάννης Πολέμης, Δημήτρης Χατζής κα. Ο Νικόλαος Πολίτης, στο έργο του «Μελέται περί του βίου και της γλώσσης του ελληνικού λαού: Παραδόσεις - Μέρος Α΄», καταγράφει την ακόλουθη αφήγηση:

Πώς η λαϊκή παράδοση συνδέει τον Μέγα Αλέξανδρο με τον Άγιο Γεώργιο

 

Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος στην εκκλησία στη Μέσαία Μηλιά Πιερίας

• Πολλοί αναρωτιούνται αν υπάρχει κάποια σύνδεση ανάμεσα στον Μέγα Αλέξανδρο και τον Άγιο Γεώργιο μέσα από τη λαϊκή παράδοση…

Κατά τη διάρκεια της συγγραφικής έρευνάς μου, άκουσα μια ενδιαφέρουσα λαϊκή ερμηνεία από έναν απλοϊκό άνθρωπο της περιοχής της Μεσαίας Μηλιάς Πιερίας. Σύμφωνα με αυτήν, πίσω από τη μορφή του Αγίου Γεωργίου, ο λαός έβλεπε κάτι περισσότερο: τον Μέγα Αλέξανδρο πάνω στον Βουκεφάλα.

Εύρεση αρχαιολογικού θησαυρού: Έγκλημα ή επιβράβευση;

 Κατά τη διάρκεια της έρευνάς μου για την συγγραφής των βιβλίων μου και των συζητήσεων με απλούς ανθρώπους, άκουσα πολλές ιστορίες για ευρήματα που δεν δηλώθηκαν ποτέ. Άνθρωποι που κάτι βρήκαν, αλλά προτίμησαν να σωπάσουν. Αυτό με έβαλε σε μια σκέψη: τελικά, αν κάποιος βρει έναν αρχαιολογικό θησαυρό, πρέπει να τον δηλώσει ή να το σκεφτεί δεύτερη φορά;

---

Μια παλιά υπόθεση που προβληματίζει

Χαρακτηριστική είναι μια παλιά υπόθεση που δημοσιεύτηκε το 1937 στην εφημερίδα «Ακρόπολις». Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ένας χωρικός στον Όλυμπο, ο Αμβροσιάδης, ισχυρίστηκε ότι βρήκε τυχαία μια σπηλιά με αμύθητους θησαυρούς.

                                            

Το πρωτοσέλιδο της 10.10.1937 από την εφημερίδα ΑΚΡΟΠΟΛΙΣ: «Ο ανακαλύψας το άντρο του Ολύμπου με τους αμύθητους θησαυρούς Αμβροσιάδης έγινε άφαντος υπό μυστηριώδης συνθήκας».

Η περιγραφή του ήταν εντυπωσιακή: μια σπηλιά χωρισμένη σε δύο μέρη, με αντικείμενα όπως κιβώτια, αγάλματα, μεταλλικά σκεύη, ακόμα και μαρμάρινο τραπέζι με ιδιαίτερες λεπτομέρειες.

Το Μυκηναϊκό Αίνιγμα του Σκουλικάδου: Μπορεί να συνδέεται με την Ομηρική Ιθάκη;»

 

Κατά την διάρκεια των διακοπών στην γενέτειρά μου στο Σκουλικάδο Ζακύνθου και πάνω από τον εύφορο κάμπο της περιοχής, υπάρχει ένας λόφος, στεφανωμένος από ένα μοναχικό ιδιωτικό εκκλησάκι. Εκεί κρύβεται και ένα μυστικό από την εποχή του Ομήρου που υπερβαίνει τη λαϊκή ευσέβεια. Ένα Μυκηναϊκό Αίνιγμα και το ερώτημα: Μπορεί το Σκουλικάδο να συνδέεται με την Ομηρική Ιθάκη;

Ο λόφος «Καλλίμαχος» στο Σκουλικάδο: Η στρατηγική θέση που συνδέει τη Ζάκυνθο με το ομηρικό βασίλειο.

Για πολλά χρόνια, οι χωρικοί κατά την καλλιέργεια της τριγύρω περιοχής αλλά και τις διευθετήσεις του χώρου στο ύψωμα, έβρισκαν αρχαία πήλινα θραύσματα μέσα στο ανασκαλεμένα χώματα. Αυτό το γεγονός κα η παρουσία  της Ολλανδικής αρχαιολογικής αποστολής, στάθηκε αργότερα η αφορμή που πυροδότησε την λαϊκή φαντασία σε μια τολμηρή υπόθεση: Μήπως η Ολλανδική αρχαιολογική αποστολή δεν αιτήθηκε να ερευνήσει την περιοχή για τα απομεινάρια ενός αρχαίου αγροτικού οικισμού, αλλά την εξακρίβωση των γραπτών κειμένων του ομηρικού κόσμου;

Οι θησαυροί του Μεγάλου Αλεξάνδρου: Ιστορική πραγματικότητα ή μύθος αιώνων;

 

Αλήθεια ή μύθος τα περί θησαυρών του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος, το 324 π.Χ., πήρε την απόφαση να προωθήσει μυστικά στη Μακεδονία μεγάλες ποσότητες από τους θησαυρούς που είχε κατασχέσει από την Περσική Αυτοκρατορία, ο  στόχος του ήταν διπλός. 

                                                Plaque with horned lion-griffins

Τα πολύτιμα αυτά αγαθά, τα οποία μέχρι τότε φυλάσσονταν στο θησαυροφυλάκιό του στη Βαβυλώνα, επρόκειτο να διανεμηθούν σε κρυφά θησαυροφυλάκια, ως αντιστάθμισμα πιθανών έκρυθμων καταστάσεων και για χρήση σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης αλλά και για να ασφάλεια.

Ο Θρύλος για τον Θησαυρό του Πύργου της Μίλας στο Καλοχώρι Θεσσαλονίκης

Εισαγωγή. 

Υπάρχουν έγγραφα που λένε την αλήθεια και άλλα που την κρύβουν πίσω από επίσημες σφραγίδες και δυσνόητες λέξεις. Η ιστορία μας ξεκινάει όταν σε μια επίσκεψή μου σε ένα φιλικό ζευγάρι, διάβασα το οικογενειακό αρχείο που διατηρούσαν για δεκάδες χρόνια. Μέσα σε αυτό υπήρχαν δύο έγγραφα που τράβηξαν άμεσα την προσοχή μου. 

Σημαντικά σημεία :

• Ιστορικό αρχείο οικογενειακής συλλογής 

• Ανακάλυψη δύο σημαντικών εγγράφων 

• Η περιέργεια για τον θησαυρό ξεκινάει ________________________________________

 Η Ανακάλυψη των Εγγράφων Το Ταπί του 1812: 

Το πρώτο έγγραφο ήταν ένα χειρόγραφο συμβόλαιο αγοραπωλησίας αμπελιού στις εκβολές του Αξιού.

Μυστικές Κρύπτες της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα: Μύθος ή Ιστορική Πραγματικότητα;

 

Μια κρύπτη ένα μυστικό και πόσα ακόμη;

Αυτό το άρθρο εξετάζει τον ρόλο των κρυφών κρυπτών και των υπόγειων δικτύων στη Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, βασισμένο σε ιστορικές μαρτυρίες και την αστική παράδοση.

Φωτογραφία από την ανακάλυψη της κρύπτης από το βιβλίο του Πρωτοπρεσβύτερου Θεολόγου Σερενίδη Γρηγορίου, Η Κρύπτη του Μακεδονικού Αγώνα (Ξενάγηση), Θεσσαλονίκη 2005.

Ο επισκέπτης σήμερα στην πόλη της Θεσσαλονίκης μπορεί να επισκεφτεί το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα που βρίσκεται δίπλα στο μητροπολιτικό ναό του Γρηγορίου Παλαμά, στην οδό Προξένου Κορομηλά 23. Ένα κτήριο που κατά την περίοδο 1904-1908 ήταν το ελληνικό προξενείο της Θεσσαλονίκης και επιτελικό κέντρο του Μακεδονικού Αγώνα με επικεφαλής τότε τον γενικό πρόξενο Λάμπρο Κορομηλά. Όταν το 1912-1913 με τους Βαλκανικούς Πολέμους η Μακεδονία απελευθερώθηκε έπαυσε και η υπηρεσία του προξενείου και το κτήριο δόθηκε σε δημόσια χρήση.

Ιστορικά, όπως τώρα γνωρίζουμε, την εποχή του Μακεδονικού Αγώνα οι αγωνιστές Μακεδονομάχοι εισερχόντανε στην κρύπτη μέσω μιας καταπακτής που βρισκότανε μέσα στο Ιερό του ναού. Έτσι επιτυγχανόταν η μυστικότητα των συναντήσεων των Μακεδονομάχων με το προσωπικό του Ελληνικού Προξενείου που στην ουσία ήτανε επιτελείο του Μακεδονικού Αγώνα απαρτιζόμενο από Έλληνες αξιωματικούς.

Τα Ξόρκια και οι Φύλακες στα Βαλκάνια: Μύθος, Ιστορία ή Ξεχασμένη Παράδοση;

Στην Πιερία και στη περιοχή του βράχου της βασίλισσας μέχρι και σήμερα, υπάρχει εκτός από την λαογραφική αναφορά, κρυμμένη και η απόδειξη από τον κατάδεσμο που έκανε η Ολυμπιάδα στον κρυφό τάφο που ετοίμαζε για τον γιο της τον Μέγα Αλέξανδρο. Με βάση αυτή την πληροφορία, το άρθρο εξετάζει την παράδοση της επίκλησης φυλάκτων και των ξορκιών στα Βαλκάνια, μέσα από ιστορικές και λαογραφικές πηγές.

Σε όλες τις παραδόσεις (Ελληνική, Κυριλλική, Εβραϊκή κλπ), υπάρχουνε κείμενα που λειτουργούσανε ως "γραπτός φρουρός". Έτσι στην παράδοση της θεμελίωσης συναντάμε συχνά ειδικά μέσα σε πολλά παλαιά σπίτια, στα θεμέλια τους ή και μέσα στα τοιχώματα τους, περίεργα κείμενα γραμμένα σε διάφορες γλώσσες. Η τοποθέτηση τέτοιων κειμένων στα θεμέλια των σπιτιών είχε ως σκοπό:

Προστασία και την αποτροπή του «κακού ματιού», των βασκανιών ή κακόβουλων πνευμάτων. Να εξασφαλίσει την ευημερία και να φέρει τύχη και γαλήνη για τους ενοίκους. Ήτανε αυτό που οι οι απλοί άνθρωποι έλεγαν να δέσει το σπίτι ώστε να είναι γερό.

Ένα έθιμο και μια πρακτική που επιβιώνει από την αρχαιότητα και τους κατάδεσμους. Αν και χρησιμοποιούνταν κείμενα από βιβλία μαγείας, όπως είναι είναι η Κλείδα του Σολομώντα, στην ελληνική λαϊκή παράδοση αυτά θεωρούνταν αναγκαία για την προστασία από τους δαίμονες. Αυτού του είδους τα ευρήματα στα θεμέλια των σπιτιών δείχνουν ότι, η πνευματική θωράκιση του σπιτιού απαιτούσε έναν συνδυασμό χριστιανικής πίστης και αρχαίων συμβολισμών. Ακόμη και μετά τον εκχριστιανισμό, οι άνθρωποι συνέχιζαν να χρησιμοποιούν μαζί με χριστιανικές προσευχές αυτά τα χειρόγραφα κείμενα που περιείχαν ειδωλολατρικά στοιχεία δίπλα-δίπλα με προσευχές και μαγικές επικλήσεις.

• Τέτοια κείμενα (ως φυλαχτά).τα βρίσκουμε γραμμένα πάνω σε:

• πέτρες, ξύλα ή μέταλλο σε σκληρό ξύλο ή ακόμη και σε φύλλα από φλοιό σημύδας.

    ελληνικό ξόρκι

Σε αυτό το κείμενο της εικόνας που παρατίθεται εδώ, χωρίς παλαιογραφική μελέτη, διακρίνονται τα εξής:

Η σουλτανική περιουσία και ο θησαυρός του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Πρωτοσέλιδο για τη φυλάκιση του Αβδούλ Χαμίτ στη Βίλα Αλλατίνη της Θεσσαλονίκης

Με την ευκαιρία των εορτασμών για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και της πόλης της Θεσσαλονίκης από τους Οθωμανούς τον Οκτώβριο του 1912, παραθέτω αυτές τις σκέψεις και τα ερωτήματα που, κατά τη δική μου άποψη, έχουν σχέση και με τον θησαυρό των Μακεδόνων βασιλέων και συγκεκριμένα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έναν θησαυρό που αναζητήθηκε από δύο αυτοκρατορίες και τις ελληνικές κυβερνήσεις του 19ου και 20ού αιώνα, αλλά και διαχρονικά, μέχρι τις ημέρες μας, από αμέτρητους χρυσοθήρες και θησαυροκυνηγούς...

Την άνοιξη του 1909 οι Νεότουρκοι καταφέρνουν, με τον Κεμάλ Ατατούρκ, που από το 1907 υπηρετούσε στο Τρίτο Σώμα Στρατού στη Θεσσαλονίκη, να ανατρέψουν τον Σουλτάνο και να αναλάβουν την εξουσία. Αμέσως μετά, στις 14 Απριλίου, με ισχυρή στρατιωτική συνοδεία, μεταφέρουν τον Σουλτάνο ως αιχμάλωτο πλέον, μαζί με την οικογένειά του και τους υπηρέτες του, σιδηροδρομικώς από την Κωνσταντινούπολη στη Θεσσαλονίκη. Εκεί ο έκπτωτος Σουλτάνος θα παραμείνει φυλακισμένος σε κατ’ οίκον περιορισμό στην έπαυλη Αλλατίνη (σημερινό κτίριο όπου στεγάζεται η Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας). Θα παραμείνει έγκλειστος έως το 1912, λίγο πριν την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ελληνικό στρατό.

Από εδώ και πέρα ανοίγεται μια νέα υπόθεση

Χαρακτήρας Μεγάλου Αλεξάνδρου: έπαινος και κολακεία

*Το Χάμσα του Ινδού ποιητή Αμίρ Χουσρόη περιλαμβάνει μια ενότητα για τον φιλόσοφο-βασιλιά Μέγα Αλέξανδρο,

Από το σκεπτικό της συγγραφής του ιστορικού μυθιστορήματος, «Το θησαυροφυλάκιο με το σκήπτρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου». Εδώ γράφονται μερικές σκέψεις και αναλύεται η αδυναμία του χαρακτήρα του την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι Χαλδαίοι ιερείς για να μην χάσουν τα προνόμια τους στην διακυβέρνηση της Βαβυλώνας.

Ο Αρριανός, γράφει για τον Μ. Αλέξανδρο όσο αφορά τον χαρακτήρα του: «[7.28.2] Ήταν πολύ εγκρατής στις σωματικές ηδονές, ενώ από τις πνευματικές δεχόταν άπληστα μονάχα τους επαίνους».[1]

Ο θησαυρός του Μεγάλου Αλεξάνδρου απο τα Εκβάτανα; βρίσκεται κρυμμένος στην Ελλαδα;

 Αχαιμενιδικός χρυσός ρυτός σε μορφή λέοντος (5ος αι. π.Χ.). Πηγή: The Metropolitan Museum of Art, New York (Open Access).

 

(Το συγκεκριμένο αντικείμενο είναι φτιαγμένο από καθαρό χρυσό και διαθέτει εκπληκτική λεπτομέρεια, όπως 40 σειρές από λεπτότατο στριφτό σύρμα στο πάνω μέρος του, κάτι που δείχνει τον αμύθητο πλούτο που αντίκρισε ο  Μέγας Αλέξανδρος. Μέρος αυτών των λαφύρων,  σύμφωνα με την ερευνά μου όπως αυτή την παρουσιάζω ως ένα τεκμηριωμένο ιστορικό μυθιστόρημα :Το Θησαυροφυλάκιο με το Σκήπτρο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, κατέληξε στην Ελλάδα)

Αν παρακολουθήσουμε τις ιστορήσεις των αρχαίων συγγραφέων, βρίσκουμε πολλές αναφορές για τα λάφυρα και τα αντικείμενα που συγκέντρωνε ο Μέγας Αλέξανδρος κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του. Πέρα από αυτά, φανταζόμαστε ένα μεγάλο πλήθος άλλων που σίγουρα δεν έχουν μνημονευτεί. Επιπλέον, γνωρίζουμε για τα βιβλία και τις επιστολές που αποτελούσαν το προσωπικό του αρχείο, ειδικά την αλληλογραφία με τη μητέρα του, την Ολυμπιάδα. Για κάποια από αυτά τα κειμήλια δεν υπάρχει καμία καταγραφή, ούτε καν για την τύχη τους.

Η Επιβίωση ως Τέχνη: Οι Διαχρονικές Αποθήκες των Ιπποτών της Μάλτας (Il-Fosos)

 

             

   Ένα ιστορικό αξιοθέατο που οι περισσότεροι προσπερνούν επισκεπτόμενοι τη Μάλτα είναι οι αποθήκες σιταριού, γνωστές τοπικά ως Il-Fosos (οι λάκκοι). Πρόκειται για υπόγεια σιλό σε σχήμα καμπάνας, λαξευμένα απευθείας στον βράχο, που χρησιμοποιούνταν για την αποθήκευση τεράστιων ποσοτήτων σιτηρών. Ένα από τα πιο εμβληματικά σημεία βρίσκεται στη Φλοριάνα (Pjazza San Publiju), μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Πουπλίου.Το μυστικό τους βρισκόταν θαμμένο κάτω από την πέτρα.

Η «Κρυφή» Μάλτα: Από τις Αρχαίες Κατακόμβες στα Καταφύγια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

 

Αν επισκεφθεί κανείς τη Μάλτα σήμερα, έχει την ευκαιρία να περιηγηθεί στα καταφύγια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τα οποία πλέον αποτελούν σημαντικά ιστορικά αξιοθέατα. Τα καταφύγια αυτά βρίσκονται συνήθως κάτω από κεντρικές πλατείες και συνδέονται άμεσα με τις εκκλησίες των οικισμών.

Είναι εντυπωσιακό πώς η χρήση αυτών των χώρων εξελίχθηκε στο πέρασμα των αιώνων: οι αρχαίες κρύπτες και οι κατακόμβες, που άλλοτε φιλοξενούσαν τους νεκρούς

Άδηλος Τάφος. Η απουσία του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου δεν είναι μόνο αρχαιολογικό μυστήριο. Είναι πολιτικό γεγονός της ιστορίας.

Η ενασχόλησή μου με τον Μέγα Αλέξανδρο δεν ξεκίνησε από την ανάγκη να αποδείξω κάτι. Ξεκίνησε από μια απορία: πώς είναι δυνατόν να γνωρίζουμε τόσα για τη ζωή ενός ανθρώπου και σχεδόν τίποτα με βεβαιότητα για τον τόπο της τελευταίας του κατοικίας;

Από αυτή την απορία γεννήθηκε το βιβλίο «Άδηλος Τάφος».

Το βιβλίο Άδηλος Τάφος (Ιχνηλατώντας τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου)

Συνέντευξη Ιωάννη Προκόπη στο Bookia: Το μυστήριο του Μ. Αλεξάνδρου

Με μεγάλη χαρά μοιράζομαι μαζί σας τη συνέντευξη που παραχώρησα πρόσφατα στην ομάδα του Bookia. 

Στη συζήτησή μας αυτή, ξετυλίγουμε το νήμα πίσω από το ιστορικό μου μυθιστόρημα «Το θησαυροφυλάκιο με το σκήπτρο του Μ. Αλεξάνδρου»

Μια ματιά του βιβλίου μου στην ομάδα Tina_booktr στο Facebook

"Αγαπητοί αναγνώστες, με μεγάλη χαρά είδα το βιβλίο μου να φιλοξενείται στην υπέροχη βιβλιοπαρέα Tina_booktr! Σας προσκαλώ να επισκεφθείτε την ανάρτηση, στον παρακατω σύνδεσμο: https://www.facebook.com/groups/1475199943272132/posts/1559334694858656/ και να διαβάσετε τα σχόλια και να συμμετάσχετε στη συζήτηση. Η γνώμη σας είναι πολύτιμη!"

---

Ευχαριστώ για την ανάγνωση!

Τα βιβλία μου:

• 1 : Το Θησαυροφυλάκιο με το Σκήπτρο του Μ. Αλεξάνδρου
• 2 : Άδηλος Τάφος
• 3 :The Unmarked Tomb of Alexander the Great (Kindle)
  
  
• (Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο προφίλ μου, στη δεξιά στήλη του blog).