Ο Μαγεμένος Τάφος του Βασιλιά: Ένα οδοιπορικό στον χρόνο και τον θρύλο

 

Μικρά λογοτεχνικά κείμενα και σύντομες ιστορίες μυθοπλασίας, εμπνευσμένα από την ιστορική έρευνα και τους θρύλους του παρελθόντος.


Όταν επισκεφτείς την περιοχή του "Βράχου της Βασίλισσας" στην Πιερία και καθίσεις πάνω σε μια πέτρα που μοιάζει με θρόνο-κάθισμα, αν κλείσεις τα μάτια σου, μπορείς να δεις σαν ταινία να προβάλλεται μπροστά σου η ιστορία του Άδηλου Τάφου. Ενός τάφου που ο θρύλος λέει οτι ανήκει στον Μέγα Αλέξανδρο.




Ο θρόνος-κάθισμα των φυλάκων Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ένα μικρό λογοτεχνικό χρονικό εμπνευσμένο από τον κόσμο του ιστορικού μυθιστορήματος «Άδηλος Τάφος» και του διηγήματος «Ο Μαγεμένος Τάφος». Όταν η ιστορική αλήθεια συναντά τον θρύλο, οι πέτρες ψιθυρίζουν τα μυστικά που έμειναν θαμμένα στους αιώνες σε αυτούς που θέλουν να τα ακούσουν.

321 π.Χ. – Περιοχή "Πέτρας της Βασίλισσας", Πιερία.

Η βασίλισσα και ιέρεια των Καβείρων, η Ολυμπιάδα, σήκωσε την πονεμένη ματιά της και κοίταξε προς τη σκοτεινή πλευρά του αρχέγονου δάσους. Ένα δάσος που λίγοι άνθρωποι τολμούσαν να διασχίσουν. Τα δέντρα ορθώνονταν ψηλά προς τον ουρανό, παλεύοντας το ένα με το άλλο για να ανασάνουν και να πιάσουν τις ακτίνες του ήλιου. Χαμηλά, οι πυκνοί θάμνοι στριμώχνονταν μεταξύ τους, μην αφήνοντας χώρο σε κανέναν. Το μοναδικό ξέφωτο είχε ανοιχτεί πριν από δύο χρόνια μπροστά στον μεγαλοπρεπή, κεκλιμένο βράχο.

Εκεί στεκόταν τώρα αυτή, καταμεσής του. Ο ξασπρισμένος, ανεμοδαρμένος βράχος έστεκε σαν αταίριαστος θρόνος κάτω από τα πόδια της.

Ο βράχος της Βασίλισσας

Το δάσος φάνταζε σκοτεινό, όπως και η ψυχή της. Της είχε πάρει σχεδόν δύο χρόνια να ετοιμάσει την τελευταία κατοικία του μονάκριβου γιου της, στα σπλάχνα αυτού του δασωμένου βουνού. Μέσα στο θολωμένο μυαλό της έφερε τις πρόσφατες μνήμες. Μετά την αναγγελία του θανάτου του στη Βαβυλώνα, είχε ταξιδέψει εκεί. Τον είχε κλάψει μέχρι που στέρεψαν τα δάκρυά της. Είχε δει τα πρώτα σημάδια αχαριστίας από τους «φίλους» του: στρατηγούς και συμμαθητές από τα χρόνια του Αριστοτέλη, που νοιάζονταν μόνο για τη μοιρασιά της αυτοκρατορίας. «Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος», έλεγε ο λαός και τους ταίριαζε. Όπως «δρυός πεσούσης, πας ανήρ ξυλεύεται», αυτοί είχαν ξεχάσει τα πάντα μετά τη δολοφονία του. Αυτοί οι ίδιοι είχαν αποφασίσει να τον φέρουν στην πατρώα γη για νεκρικές τιμές, αλλά όχι όπως ήθελε ο ίδιος: να έχει έναν μυστικό τάφο δίπλα στους θεούς του Ολύμπου και στους πατρογονικούς τάφους.

Τώρα αυτή στεκόταν στο μέρος που έπρεπε, κοντά στη μεγάλη οδό που ένωνε τη Μακεδονία με την υπόλοιπη Ελλάδα, την Ήπειρο και τη Θεσσαλία, πλάι στον ναό του θνήσκοντος Διονύσου, ινδάλματος του γιου της. Όλοι θα περνούσαν από δίπλα, κανείς όμως δεν θα καταλάβαινε την ακριβή του θέση. Εκείνη το είχε καταφέρει, με το δάσος σύμμαχο, παρά τις αντιξοότητες. Αλλά η ιδιοτέλεια ήταν αυτή που τελικά νίκησε: ο Πτολεμαίος άρπαξε τη σορό για την Αίγυπτο, ενώ ο Κάσσανδρος κινήθηκε εναντίον της γενιάς τους. Όλες οι ετοιμασίες αποδείχθηκαν μάταιες. Δυσβάσταχτο το παράπονο που την κατέκλυσε.

Πιο εκεί, ο έμπιστος γραμματικός της, ο Αντίνοος, την παρατηρούσε από απόσταση. Τη θαύμαζε για το ήθος και τη δυναμικότητά της. Από τη Βαβυλώνα βέβαια η βασίλισσα είχε αλλάξει. Τώρα, σαν άψυχη κούκλα στον πέτρινο θρόνο, κοίταζε απλανής το δάσος. Εκείνος οργάνωνε καθημερινά τις εργασίες για δύο χρόνια, κάτω από τον διωγμό του Αντίπατρου και του Κάσσανδρου. Ξαφνικά η βασίλισσα σηκώθηκε σαν τραγωδός, ύψωσε τα χέρια και μονολόγησε σταθερά, λυπημένα, με λόγια που μόνο οι θεοί και ένα αγριοπούλι άκουσαν:

«Γιε μου μονάκριβε, πόσο υπέφερες από αχάριστους. Εσύ, προστάτης του Άρπαλου, συγχωρητικός ακόμη και στους προδότες φίλους σου. Αυτούς που μετά τη δολοφονία σου μοιράστηκαν την αυτοκρατορία σου. Ο Κάσσανδρος μισεί τη γενιά μας και έβαλε το χέρι στον θάνατό σου. Ο Πτολεμαίος δεν σε σεβάστηκε και υφάρπαξε τη σορό σου. Εγώ προσπάθησα να φτιάξω τον τάφο όπως είπες ότι τον επιθυμούσες, μπροστά από τον τάφο του Κύρου στις Πασαργάδες. Τα είχα σχεδόν καταφέρει να είναι μυστικός, δίπλα στον Οφθαλμοπλάνο Διόνυσο, στον δρόμο που ένωσε ο πατέρας σου τους Έλληνες. Θα το πληρώσουν, μάρτυρες οι θεοί και ο μόνος πιστός φίλος σου, ο Ευμένης.»

Αργά σηκώθηκε και προχώρησε στην είσοδο του σπηλαίου-τάφου, έργο σκλάβων στα σπλάχνα της γης. Με ένα νεύμα της, εννέα ιέρειες προσήλθαν. Εκεί, με κατάδεσμους μολύβδου, επεκαλέσθη την Εκάτη, την Περσεφόνη, τη Δήμητρα, τις Ερινύες και όλους τους δαίμονες. Ο ουρανός σκοτείνιασε, ο άνεμος λυσσομανούσε, τα δέντρα σείστηκαν και οι λύκοι ούρλιαξαν. Η φύση συμφώνησε στο σφράγισμα και στην κατάρα.

Νύχτα 29 προς 30 Σεπτεμβρίου 215 μ.Χ. – Περιοχή "Πέτρας της Βασίλισσας", Πιερία.

Οι σκλάβοι με δυσκολία κυλούν τον βράχο και σφραγίζουν τον ταφικό διάδρομο. Η σφραγίδα της βασίλισσας Ολυμπιάδας με τον μυθικό "Παρεία" θα μείνει το μοναδικό σημείο που να μαρτυρά τη θέση του τάφου.

Νόμισμα Ολυμπιάδας με παρεία από το βιβλίο του Ι. Πετρώφ

 Ο Αυτοκράτορας Καρακάλλας, επιτέλους τα κατάφερε να "θάψει" τον Αλέξανδρο έστω και στα κρυφά μετά από 538 χρόνια. Ο τελετάρχης ήδη έχει αποσύρει τα τμήματα, όλα κάτω από όρκο σιωπής. Η Αρχιέρεια διαβάζει την ευχή αλλά και την κατάρα, ενώ ο γραμματικός σημειώνει στα απόρρητα ημερολόγια του: «Εσύ διαβάτη, ησύχως ιδού εις τι μέρος κείται ο ευλογημένος ηγέτης». Ο βασιλιάς επιτέλους αναπαύεται, μην τον ενοχλείτε.

Σύγχρονη εποχή, Περιοχή "Πέτρα της Βασίλισσας", Πιερία.

Ο βοσκός που καθυστέρησε να επιστρέψει στο σπίτι του παίρνει το μονοπάτι για συντομία μέσα στο μαύρο δάσος, κάτω από το φεγγάρι. Ξαφνικά ακούει γυναικεία ξεφωνητά. Κρυμμένος πίσω από ένα πουρνάρι, βλέπει εννέα λευκοφορεμένες γυμνόποδες κοπέλες σε έναν κυκλικό χορό, να σιγοτραγουδούν ένα λυπηρό νανούρισμα σε μια παράξενη γλώσσα, που του φάνηκε σαν μοιρολόι.

Απορημένος και κατανικώντας τον φόβο του, σκέφτεται να παρουσιαστεί. Όμως οι κοπέλες, όπως ξαφνικά εμφανίστηκαν, έτσι και στιγμιαία εξαφανίζονται. Μεταβαίνοντας στο σημείο του χορού, βλέπει στο κέντρο έναν βράχο με μια παράξενη χαραγμένη πλάκα. Όταν καθαρίζει την πλάκα, εμφανίζεται ένα ανάγλυφο γενειοφόρο φίδι με καμπούρες.

Η πλάκα με το σκάλισμα (μιά φωτογραφία αγνώστου περιπατητή στην περιοχή πριν 30 χρόνια) 

 Όταν το αγγίζει, το νιώθει να ζωντανεύει, ενώ μια φωνή ακούγεται να του λέει: «Ο βασιλιάς αναπαύεται, μην τον ενοχλείτε».

Ενώ αυτός ακόμη τρέχει τρομαγμένος, η ιστορία του γίνεται θρύλος: Ένας θρύλος που διηγέιται ότι Νεράιδες χορεύουν για έναν βασιλιά και ένα φίδι τον φυλάει. Το δάσος όμως μένει για όλους μαγεμένο και απαγορευμένο, ειδικά τη νύχτα.

---

Ευχαριστώ για την ανάγνωση!

Τα βιβλία μου:

• 1 : Το Θησαυροφυλάκιο με το Σκήπτρο του Μ. Αλεξάνδρου
• 2 : Άδηλος Τάφος
• 3 :The Unmarked Tomb of Alexander the Great (Kindle)
  
  
• (Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο προφίλ μου, στη δεξιά στήλη του blog)