Γενική άποψη της περιοχής, Άγραφα Βουτσικάκι
Ο σημερινός ταξιδιώτης στη δημοφιλή Λίμνη Πλαστήρα δεν πρέπει να παραλείψει μια επίσκεψη σε αυτά τα μέρη, τα οποία είναι εύκολα προσβάσιμα από τον ιστορικό οικισμό της Φυλακτής.
Ο οικισμός, όταν ιδρύθηκε στα προβυζαντινά χρόνια, βρισκόταν στη θέση «Άγιοι Απόστολοι» και ονομαζόταν Μεγάλη Πολιάνα (ή Πουλιάνα), που σημαίνει «ξέφωτο». Όταν όμως ενσκήψει η θανατηφόρα επιδημία της χολέρας, οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν και μετοίκησαν στη σημερινή του θέση, ονομάζοντάς το Σερμενίκο (από τη λέξη «σιρμή», που δηλώνει την επιδημία).
Το 1928, το ελληνικό κράτος μετονόμασε τον οικισμό σε Φυλακτή, διατηρώντας την παράδοση που ήθελε τη νέα αυτή θέση να «φυλάσσει» τους κατοίκους από τον θάνατο.
Το μονοπάτι που αξίζει να περπατήσει κανείς είναι το «Μονοπάτι της Κλεφτουριάς και των Τσοπάνηδων»,
Μονοπάτι της Κλεφτουριάς και των Τσοπάνηδων
που συνδέει τη Φυλακτή με την κορυφή Τέμπλα και το Βουτσικάκι. Περνωντας από την Σκάλα Πετσαλούδα» που είναι η τοπική, παραδοσιακή ονομασία για την πασίγνωστη Σκάλα της Φυλακτής.
Σκάλα Πετσαλούδα της Φυλακτής
Η Σκάλα αυτή αποτελούσε το μοναδικό πέρασμα που συνέδεε τη Φυλακτή με την πίσω πλευρά των Αγράφων το Πετρίλο και τις ορεινές στάνες. Ήταν τόσο στενή και απότομη που οι αναβάτες έπρεπε να ξεπεζέψουν από τα άλογα.
Στη διαδρομή αυτή, ο οδοιπόρος θα συναντήσει τις στάνες στα «Εννιά Νερά» και τη «Βρύση Κασσάνδρας». Αν κανείς ξεστρατήσει μέσα στο πυκνό ελατόδασος, θα παρατηρήσει πλήθος πηγών, αν και αρκετές από αυτές έχουν στερέψει τα τελευταία χρόνια. Είναι οι ίδιες πηγές που χρησιμοποίησαν οι Κλέφτες και οι βοσκοί για να στήσουν τα μαντριά τους και να ανεφοδιάζονται με νερό. Όπως διαβάζουμε στα απομνημονεύματα των αγωνιστών, οι Κλέφτες απέφευγαν να πλησιάζουν τις πηγές την ημέρα για να μην προδοθεί η θέση τους. Οι τσοπάνηδες όμως γέμιζαν νερό σε προβιές (ασκούς) και τις άφηναν σε κρυφά σημεία μέσα στα έλατα για τα παλικάρια.
Το πυκνό ελατόδασος και οι πηγές
Ψηλότερα, όπως στο Ύψωμα Γκαβέλ (Αυχένας), εκεί όπου τελειώνει το δάσος και ξεκινά η γυμνή αλπική ζώνη, οι οπλαρχηγοί είχαν μόνιμα καραούλια (σκοπιές). Όταν οι βιγλάτορες έβλεπαν Οθωμανικά στρατεύματα να ανηφορίζουν από τη Φυλακτή, προειδοποιούσαν τα λημέρια με σφυρίγματα ή φωτιές, ώστε οι Κλέφτες, με τη βοήθεια των βοσκών, να αποκρύπτονται στο πυκνό δάσος ή στις κρύπτες των μαντριών. Χαρακτηριστικό είναι το πέρασμα «Παλιομάντρι» (σήμερα χαρτογραφημένο ως ορειβατική διαδρομή Β21), το οποίο υπήρξε σημείο κάλυψης τόσο κατά την Επανάσταση του 1821 όσο και αργότερα, κατά τη Γερμανική Κατοχή, από τους αντάρτες. Τα τοπωνύμια της περιοχής, όπως «Στρατώνας», «Αρβανίτης» και «Γαλατάς», θυμίζουν την ιστορικότητα του τόπου. Ενός τόπου που δοκιμάστηκε για αιώνες υπό τον οθωμανικό ζυγό. Μάλιστα, με την ίδρυση του ελληνικού κράτους το 1830, στη δυτική πλευρά στο Βουτσικάκι (προς Πετρίλο), στη θέση «Κούλια», ορίστηκαν τα πρώτη σύνορα της χώρας, με τα ερείπια του οθωμανικού φυλακίου να στέκουν ακόμα εκεί για να μας το θυμίζουν.
Αυτές οι διαδρομές στη φύση και στα ιστορικά λημέρια κάνουν την επίσκεψη ξεχωριστή. Ο οδοιπόρος δεν μένει σε μια απλή τουριστική θέα της λίμνης, αλλά περπατά στο πεδίο όπου παιζόταν καθημερινά η επιβίωση του ελληνικού αγώνα. Οι λιθαρόστρουγκες και οι στάνες του ελατοδάσους
Λιθαρόστρουγκες και οι στάνες του ελατοδάσους
ήταν οι «αφανείς ήρωες» των Αγράφων, αφού χωρίς αυτές, οι οπλαρχηγοί και τα παλικάρια τους δεν θα είχαν ούτε τροφή, ούτε καταφύγιο, ούτε πληροφορίες.
Δείτε τον ΠΙΝΑΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ως ένα πλήρη οδηγό θεμάτων του ιστολογίου μου.
Ευχαριστώ για την ανάγνωση!
Τα βιβλία μου:
- 1 : Το Θησαυροφυλάκιο με το Σκήπτρο του Μ. Αλεξάνδρου
- 2 : Άδηλος Τάφος
- 3 :The Unmarked Tomb of Alexander the Great (Kindle)
- (Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο προφίλ μου, στη δεξιά στήλη του blog)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου