Λασπόλουτρα Κίτρους στις Αλυκές: Ο «μαύρος» ανεκμετάλλευτος χρυσός της Πιερίας

 Η Ελλάδα είναι ένας ευλογημένος τόπος που τα πάντα έχει και τίποτα δεν της λείπει. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι δεν αξιοποιεί τον πλούτο της, τον οποίο, αν και τον γνωρίζει, δεν δείχνει το ανάλογο ενδιαφέρον. Ένα θαυμαστό αγαθό, παραμελημένο, που λίγοι γνωρίζουν και αξιοποιούν για προσωπική τους χρήση, είναι η λήψη θαλάσσιων και ιαματικών λουτρών, αλλά και η λασποθεραπεία από φυσικές πηγές.

Ιαματικός πηλός στις Αλυκές Κίτρους από εγκατελλειμένη περιοχή

Μια άγνωστη περιοχή με λασπόλουτρα, που προσφέρει πλούσιο σε ανόργανα και θειούχα συστατικά πηλό, ιδανικό για την αντιμετώπιση ρευματολογικών παθήσεων και την αναζωογόνηση του δέρματος, βρίσκεται στην Πιερία, στη θέση Αλυκές, δίπλα στο γειτονικό αρχαίο λιμάνι της Πύδνας (θέση Αθεράδα/Αθερίδα). Πρόκειται για αλυκές που λειτουργούσαν από την αρχαιότητα.

Όταν η πίστη δημιουργεί: Το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας

Ένα πραγματικό έργο τέχνης γεννιέται σιγά-σιγά από έναν καλό φίλο, ο οποίος στον οικείο χώρο της εργασίας του, με προσωπική φροντίδα, κόπο και μεράκι, ανοικοδομεί ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στην Αγία Θεοδώρα.

Ανοικοδόμηση ναΐσκου Αγίας Θεοδώρας με την περιμετρική τάφρο  νερού

Η παρουσία του νερού στο σημείο αυτό δεν αποτελεί μια απλή τεχνητή τάφρο. Σύμφωνα με την παράδοση, φέρει έναν βαθύ συμβολισμό που συνδέεται άρρηκτα με τον θρύλο της Αγίας, καθώς το νερό στα θεμέλια και γύρω από το ναΐδριο συμβολίζει το αίμα της.

Βρετανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο Μπράλου

Ταξιδεύοντας από Θεσσαλονίκη και ακολουθώντας την διαδρομή μετά την Λαμία δια μέσου του Μπράλου για την Πάτρα, στην περιοχή της Φωκίδας, λίγο έξω από τη Γραβιά, συναντάμε έναν ιστορικό τόπο μνήμης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα το Βρετανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο Μπράλου (Bralo British Cemetery). 

Βρετανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο Μπράλου Φωκίδας

 Ένα στρατιωτικό νεκροταφείο που δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 1917 για τις ανάγκες ταφής των θανούντων των συμμαχικών δυνάμεων της Αντάντ (Entente) κατά τη διάρκεια του Α' Π.Π.

Λαγκεστρέμια ο δικός μας «στρατηγός»

 Λαγκεστρέμια, ο δικός μας «στρατηγός» (Lagerstroemia indica), αν και άργησε φέτος τον Ιούλιο να ανθίσει, τελικά μας αποζημίωσε με την εμφάνιση του. 

Ο αγαπημένος θάμνος/δέντρο της αυλής μας, γνωστός στους περισσότερους ως «Στρατηγός», φόρεσε ξανά τα γιορτινά του μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού.

Η Λαγκεστρέμια (Lagerstroemia indica), ο αγαπημένος «στρατηγός» του κήπου μας

Δείτε τον ΠΙΝΑΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ως ένα πλήρη οδηγό θεμάτων του ιστολογίου μου.

---

Ευχαριστώ για την ανάγνωση!

Τα βιβλία μου:

• 1 : Το Θησαυροφυλάκιο με το Σκήπτρο του Μ. Αλεξάνδρου
• 2 : Άδηλος Τάφος
• 3 :The Unmarked Tomb of Alexander the Great (Kindle)
  
  
• (Περισσότερες πληροφορίες θα βρείτε στο προφίλ μου, στη δεξιά στήλη του blog)

Η ληστεία της οθωμανικής χρηματαποστολής από τους Κλέφτες του Κισσάβου και του Ολύμπου το 1803

Το λημέρι στον Κίσσαβο

 Ήταν 23 Απριλίου του 1803, ημέρα εορτής του στρατηλάτη Αγίου Γεωργίου. Τα παλικάρια από τα μπουλούκια στα λημέρια του Κισσάβου ήταν όλα μαζεμένα εκεί ψηλά, μέσα στη χαράδρα του μεγάλου ρέματος, για να γιορτάσουν. Χωρίς φασαρία και φωνές, ήταν μια σύναξη γεμάτη κατάνυξη, όπως και ο εκκλησιασμός που είχε προηγηθεί νωρίτερα στο σπήλαιο του Νερόλακκα. 

Αποψη από λημέρι κλεφτών 

Οι καπετάνιοι κάθε τέτοια μέρα μαζεύονταν και, ξεχνώντας τις όποιες διαφορές και αντιπάθειες μεταξύ τους, αντάλλασσαν εμπειρίες και νέους όρκους συνεργασίας. 

Από κάτω, το ποτάμι κυλούσε τα σκοτεινά νερά του σχετικά ήρεμα, λόγω και των λιγοστών βροχών της εποχής. Ένα ποτάμι που, ανάλογα με το σημείο της ροής του, τόσο οι ξένοι περιηγητές όσο και οι οθωμανικές αρχές το κατέγραφαν είτε ως Ντερέ (Ρέμα) είτε ως Kara Su (Μαύρο Νερό). Πρόκειται για τον αρχαίο ποταμό Αμύρο (ή κατ' άλλους Όγχηστο), που αιώνες τώρα πήγαζε από τον Κίσσαβο, διάσχιζε το Δώτιο Πεδίο και χυνόταν στη λίμνη Κάρλα (Βοιβηίδα). Παρά τα σύγχρονα τεχνικά έργα, τα ίχνη της ροής του διατηρούνται ακόμη αναλλοίωτα, κουβαλώντας την ιστορία του.

 Ο γραμματικός κοίταξε το ποτάμι και σκεφτικός αναλογίστηκε όλα όσα γνώριζε για την ιστορία του τόπου, όπως τα είχε διδαχθεί από τους ιερείς δασκάλους του. Το ποτάμι, έλεγαν, ήταν ο Άμυρος, ο γιος του θεού Ποσειδώνα. Χαμογέλασε με μια σκιά θλίψης και μουρμούρισε: 

«Άμυρος τον έλεγαν οι παλιοί... Γιος του Ποσειδώνα, έλεγαν οι δάσκαλοί μου στη Βιέννη... κι εμείς σήμερα τον καταντήσαμε απλό ντερέ...» 

Έριξε μια ματιά στην κούπα με το κρασί του και ενδόμυχα έκανε μια ευχή στον Άγιο για την επόμενη χρονιά: να ήταν όλοι πάλι ζωντανοί, ελεύθεροι, και όλα αυτά τα αμούστακα παιδιά τριγύρω του να είχαν την ευκαιρία να καθίσουν στα έδρανα ενός σχολείου για να μάθουν την ιστορία του τόπου τους. Μια ιστορία που θα τους δίδασκε ότι από τα ίδια κλήματα των αμπελιών της περιοχής τους έβγαινε και το κρασί των Αργοναυτών.