Η υστεροφημία του Μεγάλου Αλεξάνδρου και υο μουσείο με την αίθουσα των Θεών

Συνήθως όταν αναφερόμαστε για τον Μέγα Αλέξανδρο στεκόμαστε στις μάχες, στις κατακτήσεις και στη στρατιωτική του ιδιοφυΐα. Πολύ πιο σπάνια, όμως, σκεφτόμαστε τι είδους κόσμο ήθελε πραγματικά να αφήσει πίσω του.

 

Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν φέρθηκε απλώς σαν ένας κατακτητής που επιβάλλει τη δική του τάξη πραγμάτων. Σεβάστηκε τις τοπικές λατρείες, τίμησε ξένους θεούς, ταύτισε θεότητες διαφορετικών πολιτισμών (όπως τον Άμμωνα με τον Δία) και προσπάθησε στο μέτρο που το επέτρεπε η εποχή του να συνθέσει Ανατολή και Δύση. Αυτό δεν ήταν μόνο πολιτική. Ήταν και όραμα.

 

Σημείωση: Η παρούσα εικονογραφία  δημιουργήθηκε με τη βοήθεια μοντέλου τεχνητής νοημοσύνης

Μέσα σε αυτό το πνεύμα αλλά και από την μελέτη διαφόρων λαογραφικών κειμένων και παραδόσεων, γεννήθηκε μια λογοτεχνική ιδέα που επεξεργάζομαι:  την δημιουργία ενός μοναδικού και πρότυπου Μουσείου το οποίο θα αποτελούσε ένα πρωτοποριακό έργο μύησης και εκπαίδευσης των πεφωτισμένων τη εποχής του. Μια  γενική ιδέα που ανατέθηκε στον Δεινοκράτη για την κατασκευή, ενός ιδιαίτερου εκπαιδευτικού μουσείου, που θα περιλάμβανε όλα τα σπουδαία επιτεύγματα των λαών που ο στρατηλάτης είχε συναντήσει στην πορεία του μέχρι τότε. Μέσα σε αυτό θα συμπεριλαμβανότανε και η ύπαρξη μιας αίθουσας του μουσείου αφιερωμένη στους θεούς. Ενός χώρου όπου θα συνυπήρχαν όλες οι γνωστές θεότητες των λαών της αυτοκρατορίας. Ελληνικές, αιγυπτιακές, περσικές, Βαβυλωνιακές, ιουδαϊκές. Όχι ως τρόπαια κατάκτησης, αλλά ως αναγνώριση της πνευματικής ταυτότητας κάθε λαού.

 

Ένα τέτοιο μουσείο δεν θα ήταν απλώς μια συλλογή αγαλμάτων. Θα περιλάμβανε αναπαραστάσεις τελετών, ιερούς χώρους, πληροφορίες για τις λατρείες και την τελετουργία τους. Έναν χώρο που δεν θα απαιτούσε προσκύνημα σε έναν θεό, αλλά σεβασμό προς όλους. Ένα πολυπολιτισμικό θρησκευτικό μουσείο της ανθρωπότητας, αιώνες πριν επινοηθεί ο ίδιος ο όρος.

 

Ιστορικά, φυσικά, κάτι τέτοιο όπως γνωρίζουμε μέχρι σήμερα δεν υπήρξε ποτέ. Υπάρχουν βέβαια πολλές αναφορές για αυτό το θέμα σε διάφορα λαογραφικά κείμενα και παραδόσεις. Όμως ως λογοτεχνική προέκταση του τρόπου με τον οποίο ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε τους λαούς που κατέκτησε, μου φαίνεται απόλυτα συμβατό. Αν κάτι φαίνεται να τον απασχολούσε βαθιά, δεν ήταν μόνο να κατακτήσει τον κόσμο, αλλά να τον ενώσει κάτω από ένα κοινό πολιτισμικό νόημα.

 

Αυτή η ιδέα αποτελεί τον πυρήνα ενός μυθιστορηματικού εγχειρήματος που δουλεύω: μια διαφορετική ματιά στην υστεροφημία του Αλεξάνδρου. Όχι μόνο ως μέγας στρατηλάτης, αλλά ως ενωτής πολιτισμών· όχι μόνο μέσα από μάχες, αλλά και μέσα από σύμβολα, χώρους και ιδέες που μιλούν για έναν κόσμο κοινό και όχι διαχωρισμένο.