Στη ροή της ιστορίας ο στρατηγός Νικόλαος Πλαστήρας είναι αναμφισβήτητα μια από τις ιστορικές εκείνες προσωπικότητες με σημαντικό ιστορικό ρόλο κατά το πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα. Είναι ο στρατιωτικός και πολιτικός εκείνος ο οποίος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα θέματα της εθνικής συμφιλίωσης στην μετεμφυλιακή Ελλάδα, αμέσως μετά απο την ταραγμένη εποχή του Εμφύλιου.Το πρόβλημα πάντα στην ιστορία είναι το κατά πόσο, η από μέρους μας θεώρηση μιας εποχής η και μέρους αυτής, συμπίπτει με τους συγχρόνους της και τι εχέγγυα παρέχει ως προς τα γεγονότα. Η ιστορική αναδρομή στην προσωπικότητα του Πλαστήρα, τον κατάδειξε σαν μια συγκρουσιακό και εμβληματική φυσιογνωμία των στρατιωτικών κινημάτων στις δεκαετίες του ’20 και του ’30 και τον καθιέρωσε στην εθνική συνείδηση, ως τον θρυλικό Μαύρο Καβαλάρη του Μικρασιατικού Αγώνα.
- Η στρατιωτική του πορεία
Νεαρός αξιωματικός πολέμησε στα στενά του Σαρανταπόρου, στο Κιλκίς - Λαχανά και στη μάχη του Σκρά. Συμμετείχε στην εκστρατεία στην Ουκρανία και στην Μικρασιατική εκστρατεία ως διοικητής συντάγματος. Στη Μαγνησία, ως διοικητής ασφαλείας της περιοχής, ανέλαβε την αποστολή να παρέχει στη διοίκηση περιοχής ασφάλεια με την χρήση ισονομίας, δικαιοσύνης και ισοπολιτείας, σε μεικτό πληθυσμό χριστιανών και μουσουλμάνων. Συμμετείχε στις επιθετικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής εκστρατείας του Μαρτίου και Ιουνίου 1921 στο Τουλού Μπουνάρ, Εσκή Σεχήρ, αλλά και στις μάχες του Σαγγαρίου στο Καλαί Γκρότο το 1922, όπου κρίθηκε η στρατιωτική του αξία. Στη σύμπηξη του ελληνικού στρατού, ανέλαβε την διοίκηση των μονάδων στο συγκρότημα οπισθοφυλακής της Στρατιάς, για την αποτροπή της εξολόθρευσης της στρατιάς. Μετείχε στην επιχείρηση εκκένωσης της Σμύρνης και την αποχώρηση του ελληνικού στρατού.
- Ο ρόλος του στην Επανάσταση του 1922
Στην επανάσταση του 1922 εισηγήθηκε και συνέβαλλε στην ταχεία αναδιοργάνωση του στρατού επί της ανατολικής όχθης του Έβρου ποταμού και σύμβαλε με τις ενέργειες του στις διπλωματικές διεργασίες για την υπογραφή της συνθήκης της Λωζάννης. Μετείχε σε δυο στρατιωτικά κινήματα του 1933 και 1936, σε εποχές πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας.
- Η πολιτική του διαδρομή
Ανέλαβε τρεις φορές πρωθυπουργός της Ελλάδας το 1945,1950 και 1951. Δημιούργησε το κόμμα «Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου»(ΕΠΕΚ) (1950) και εισήγαγε την πολιτική της ειρήνευσης και συμφιλίωσης.
- Η πολιτική συμφιλίωσης
Ο Πλαστήρας δεν υπήρξε ο πολιτικός που έσβησε τον διχασμό. Υπήρξε όμως εκείνος που τόλμησε να μιλήσει για συμφιλίωση, όταν ακόμη η μνήμη του Εμφυλίου έκαιγε. Και ίσως αυτό, στη ροή της ιστορίας, να αποτελεί το ουσιαστικότερο αποτύπωμά του.
Όμως είναι ο πολιτικός, αν και μετριοπαθής ο οποίος πέτυχε να:
✔ Μειώσει την ένταση.
✔ Ανοίξει δίαυλο επικοινωνίας.
✔ Βάλλει τις βάσεις για μια πιο μετριοπαθή πολιτική κουλτούρα.
Και αυτό, σε μια μετεμφυλιακή Ελλάδα, δεν ήταν μικρό πράγμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου