(Στη φωτογραφία έχω αλλάξει το καπάκι και έχουν προστεθεί τα κλειδιά )
«Η ζωή που ξεχειλίζει...
Κάποτε, αυτές οι κυψέλες έστεκαν βουβές στην αποθήκη. Σήμερα, το βουητό τους είναι ο πιο γλυκός ήχος στην αυλή μου. Βλέποντας το μελίσσι να "ζωγραφίζει" έτσι στην είσοδο, νιώθω πως η υπόσχεση που έδωσα πριν 27 χρόνια πήρε σάρκα και οστά.
Δεν είναι μόνο μέλισσες· είναι η συνέχεια, είναι η μνήμη, είναι ο τρόπος μου να λέω "ευχαριστώ" στον πατέρα μου που μου έμαθε να αγαπώ τη γη και τα πλάσματά της.
Κάθε επιθεώρηση και ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο. Κάθε βασίλισσα και μια ανάμνηση από τον δικό μας "πατριάρχη".»
Όταν οι άνθρωποι ζούσαν εκτός αστικού περιβάλλοντος, δίπλα στην οικία τους που συνήθως βρισκόταν σε ένα λιβάδι ή ακόμη και μέσα σε έναν οικισμό εκτός από τον κήπο και την αυλή τους, είχαν και τον στάβλο με λίγα οικόσιτα ζώα, καθώς και ένα κοτέτσι. Πολλά νοικοκυριά αυτής της μορφής διατηρούσαν και μία ή δύο κυψέλες με μελίσσια.
Ανάμεσα σε αυτούς τους μικροϊδιοκτήτες γης και κατεξοχήν ανθρώπους που βιοπορίζονταν από την αγροτοκτηνοτροφία, ήταν και ο πατέρας μου. Θυμάμαι εκείνες τις παλιές κυψέλες με τα σανίδια που αποτελούσαν το σπίτι του μελισσοσμήνους. Ώσπου μια ημέρα, αποφάσισε να εκσυγχρονιστεί και σε αυτόν τον τομέα, προμηθευόμενος τις τότε καινούργιες κυψέλες ευρωπαϊκού τύπου με τα κινητά πλαίσια (τελάρα) τύπου Dadant.
Δυστυχώς όμως, η μοίρα τού επεφύλαξε άσχημα παιχνίδια και δεν πρόλαβε να μετακομίσει τα τέσσερα οικογενειακά μελισσοσμήνη στις νέες κυψέλες, διότι απεβίωσε ξαφνικά. Τότε έδωσα μια υπόσχεση: ότι θα φροντίσω να εκπληρώσω την επιθυμία του.
Για είκοσι επτά χρόνια, αυτά τα "μελισσόσπιτα" έμεναν άδεια μέσα στην αποθήκη. Τα έτρωγε το σαράκι, όπως ακριβώς κατέτρωγε και τη δική μου ψυχή η απώλεια ,μια απώλεια που όλοι βιώσαμε στην πιο μεγάλη της διάσταση, ο καθένας από διαφορετικό σημείο της επικράτειας, μιας και όλα τα παιδιά είχαμε οργανώσει τη ζωή μας μακριά, σε διαφορετικά αστικά κέντρα.
Ώσπου μια μέρα, έκανα πράξη την υπόσχεσή μου. Τοποθέτησα μέσα τους νέα μελισσοσμήνη και, με τη βοήθεια ενός φίλου μελισσοκόμου, έμαθα τα βασικά της μελισσοκομίας. Τώρα, επτά χρόνια μετά, κάθε φορά που επιθεωρώ μια κυψέλη και αναζητώ τη βασίλισσα, η θέα της μου φέρνει στον νου όλα τα χρόνια που πέρασαν και τον ίδιο τον πατέρα μου, που σαν πατριάρχης μάς φρόντιζε και μας πρόσεχε όλους.
«Σήμερα, καθώς ο ήχος από το βουητό των μελισσών γεμίζει και πάλι την αυλή, νιώθω πως ο κύκλος επιτέλους έκλεισε. Αυτές οι κυψέλες δεν είναι πια απλά ξύλινα κουτιά σε μια αποθήκη, αλλά ένας ζωντανός δεσμός με τις ρίζες μου. Η υπόσχεση τηρήθηκε και η ζωή συνεχίζεται, ακριβώς όπως θα ήθελε και ο πατέρας μου.»
#μελισσοκομία #beekeeping #αναμνήσεις #παράδοση #dadanthive #μελίσσι #υπόσχεση
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου